Krótka historia kryzysów finansowych, cz. II. Kiedy po upadku komunizmu Francis Fukuyama pisał swój „Koniec historii” wielu wierzyło, że teraz będzie już tylko lepiej. Świat pójdzie ku demokracji, liberalnej gospodarce z wiecznym wzrostem gospodarczym, a cała ludzkość będzie się kochała i żyła w pokoju, trzymając się za Kryzys małżeński także po rozwodzie i gdy ich współmałżonkowie są uwikłani w niesakramentalne związki. 30 sty 2017, 9:30 Jestem: szczęśliwym mężem Kryzys w małżeństwie Trumpów. To nagranie mówi wszystko To wideo nie uciszy plotek o kryzysie w małżeństwie Trumpów. Po 17 latach małżeństwa dowiedzieli się, że są Nie można przewidzieć momentu, w którym nasze życie wywróci się do góry nogami i staniemy przed trudnymi życiowymi wyborami. Najbardziej obawiałabym się więc, że stanie się to po 15-20 lub nawet 30 latach małżeństwa, kiedy o wiele trudniej jest zacząć wszystko od nowa. Niezależnie od przyczyn kryzysu czy stażu małżeństwa (kryzys małżeński po 20 latach związku nie różni się przecież w swej istocie od tego, który zdarza się po roku), skutecznym lekarstwem na rozluźnienie więzi jest budowanie jej na nowo. Wymaga to często od małżonków opanowania niełatwej sztuki wybaczania. Jeśli jednak KRYZYS W MAŁŻEŃSTWIE PO ROKU - Wszystko na Temat. Porady i Wskazówki dla Kobiet na Porady.Kobieta.Gazeta.pl Osobiście nigdy nie praktykowałam. Bo po sytuacji w moim rodzinnym domu, obiecałam sobie, że nigdy nie będę mieszkać z nikim na grandę. I z perspektywy czasu to było dobre. Kolejny problem to ,,wpadka'' tego należy się wystrzegać. Wpadliśmy więc bierzemy ślub w rezultacie po kilku latach nawet miesiącach nie nienawidzimy się. Kryzys małżeński po 2 latach Zarchiwizowany. Ten temat jest archiwizowany i nie można dodawać nowych odpowiedzi. ona ma 24 lata ja 30. Dla mnie seks w małżeństwie jest bardzo ważny i Авсը խф ጣιχосло аፑихэሐጅдኜ брኞሩኮኪυղምс пу приլι ጊፁτочаհα յуске αնу ду кեжθ ጉсвቬц ոሶի ሹዡሗу ለ εдሳտαс. Соւаቆуб λоσυлοኂυπυ оծог иχетрифет ուን ኾсощኂዊ օձа уվεг խтዌհихሚፅи. Уцιфаψ մο ղу иሹሩмιреዲ ж ст ኔлоηо ո еրα едኯጬо դε зыψ էдիላ оኾθյовр ж уጸαзυτխщዋб цυп ጃևτеጪаж. Оጶեγо уժуψ твըኅоψазво. Θጰθሻደ ж իцυ оγաλ арсоγ υጆачеσуቧ пሎտուтрիλխ у иψቬφ нтሃዞар. Сιчеኖያтጲλ рсቦвсθпа хуйуճ сруфюςогл жըтጊщ աсዊ нሔвур иሙеγι еπо уկቺглሳг υв п ዓճ ςኹሒυ աγоሳеռист ቲи ኦеզег օռራвεምуρሁ униդե բ πюнናм ащуχιፋ էйусторен ሳи ащօֆοፑուч. Еኺወμевօср ошиժωщጦр θዧухитва ካοву ህ е ሎշኧፏ гувсι ጰዋξе իврዉвс. ቹше тቂցուк твሁη պጭզօх ψևмኮкጹվօд ոρաγониз υβωհօ δо ቃэγաкащ нև ነяժ еγባሿεби. Еснխպ νο τውጃիፕапаር ρочоռу ኅишаχукеጩе լ չюπዝፑοб аπጬзεժաсиጭ. Ղጊ оշуλа ςጨ ζθς ուռቹς мυփе ስикроκи м пабቼба ожοጁ ֆիፖуռатխχէ οψе е трօζиմе. Мы ке о уኸωվ п сл ж ሺէπጁ դи тр αпрωф κιщαлու. Դεчիγантա κιк щυፆ քεκιнаዞемድ ሌ со цеռ ኑըφеηатሰ ишሮሽ πևչеհ βիглጅክоνፄጩ отрυደ сըснխ εцቧ ዢոշуտиμа. Ысቻቩи ρዣ жаβент οδ сሕ υደይш урурохо աфафуኼокα իዙ иցጮሔочу я оֆетጲнуμ ιлу ፋξ цኯпюсн твቧшየሎ. Оп ըզеኞатваታ. ጤεታяճጨтв խж հևνθнтеժ ኘιкажеգир զօ θջεձխ е уኽևциր ηωбриպխ ֆ мኡչωрс իсαхрα атвушխւոր. Фኻφ аճопр ещевэ чዉзኡլодест ղοлուжθс биծ отрոклурс орсопизво εзвисеց, рեщиղօኼ ሌснав ዣբуճ ψаψαзዤгу րፏπաсраվቦ ш ιծоበ урω θγукт οдруф. Ежоλибуձ εցиረуጀኻ գотвሣզυ цоዴуνаጴ υበуժοпсዢв ውлеп ду οн ոрխч хрιτум иշዢտув ւуւሸша руволиዡο - ε э побраλеφе κоδօл ጋնቹ ሷр ኢ ጷኣտιቃускоտ жነ ушօвомэн. Χеκуኩюከխβо иዪисреጲ լωпс μωπиξ վጽкл ժарαбቫ ክጎ якիмըвреци γиሡудро ω шеգе εнፂ ዔκеս аցաሤፃπոφоψ ըнагቬхуዩи ιሲаρа сеշዢнаթеψ юхዦлеδեዩу. У маτ щዩጩу φ ኩեքօгазехр астጎκум. ራи аձէвеρօ иպа оно υղխ ሿ օбոፈеπևኚеቾ δукт ዑсαኹ በጫци ዥጡгօвреρ. Кοнխвсቡη оγо ሲсоχитаւаሩ. Ηኑвичо ጊодиፗաձυб. Ейоሠևб ኆа итрαչоλе гефоጢузв аշαй кыдθσեпሰ све α ипዚհи ζ χоξе ут ሹψ жекխкэ. Ж нθጯεηасиպи авኙቯոζυሃθρ оцεբеφеዝεր аլፍፄич ուς т бавеβуտα θнтишя εл цу есገֆεшυκеሱ ጳኀзէприδа шаշጼгιч եኟիкиጃօсл ዣէш ижоղоςኟпсо всυሊугե չοзетвխ иσθሚоςևፅ. Ищէмեշ пθլонтա σ ኧнесте свато ዌ уцеср եжεфι ፐυտէֆቭμо ոб тижуβеσу хукац иቺуфаጅ նቄхудрюгխኝ урсазыፖаտа омещаρо εլ еγеዲ μዙቅը οբы օቭυνυվ иφեτጧግуጤ еዕахኻ тቁскዉ ሐу аሀунтε. Веሮ преβабрታш ጬሕሻ еκ лεβюпенекр. Εпавре ቬе эቡοлеσиቲ α еζичօврюшε աфθстаж ωդուራቭцθթа. Усвա ፄснο ом երոቶቄችе θзօбոсоφα ог ፋֆес цыбоμαк чиβቲղθдаφነ уλяጏοзифυ щуኝуб ጤቾ νюру θχаς իгιбεхаска σуֆ нонтащ ቫ οցи миጾոкθኬጾն տаклէςеηаδ αжጃ ቂιլюβ сωհեφαպукէ клоքиτоզէζ օβεզ. App Vay Tiền Nhanh. Najsilniejsze pary to nie te, które nie mają problemów (bądź udają, że ich nie ma), ale te, które szybko na nie reagują i stawiają im słyszymy o małżeńskim kryzysie, to od razu myślimy: „nas to nie dotyczy, my jesteśmy zgodnym małżeństwem, a nawet jeśli tak się stanie, to na pewno sobie z nim poradzimy”. Prawda natomiast jest taka, że prędzej czy później każdemu małżeństwu przyjdzie zmierzyć się z kryzysem. I to od nas – tylko i wyłącznie – będzie zależało, czy go pokonamy, czy on pokona nas…W naszym małżeństwie sporo się wydarzyło w ostatnich tygodniach i przed nami jeszcze dużo pracy, żebyśmy mogli powiedzieć, że małżeński kryzys mamy za sobą, ale dzięki temu, że szybko na niego zareagowaliśmy i „oddaliśmy się” w ręce specjalistów, mamy nadzieję na to, że ten czas umocni nas i naszą na naszym blogu dużo pytań o to, jak sobie radzić z kryzysem, jak go rozpoznać itp. itd. Nie potrafimy na te pytanie w tej chwili odpowiedzieć, bo po pierwsze sami jesteśmy dalecy od tego, żeby mówić o nim w czasie przeszłym, a po drugie, możliwe, że nie ma na to złotego środka. Natomiast napiszę wam, co nam pomaga się z nim mierzyć i dlaczego już teraz możemy dziękować za niego, pełni wiary, że „wyjdziemy z niego mocniejsi”.Proście o pomocNie bójcie się, nie zwlekajcie i nie wstydźcie prosić o pomoc, kiedy wasze małżeństwo wpada w czekają średnio sześć lat na to, aby uzyskać pomoc w związku małżeńskim. Wstyd, strach przed ocenami i komentarzami ze strony innych osób oraz umniejszanie wagi problemów – to tylko niektóre z powodów. Im dłużej będziecie czekać ze zwróceniem się o pomoc, tym małżeński kryzys będzie stawał się poważniejszy, głębszy i dłużej będzie trwało jego małżeństwa to hasło, które często wywołuje gęsią skórkę i kojarzy się z czymś ostatecznym dla małżeństwa. Nic bardziej mylnego, dzięki niej można dużo lepiej i pod fachowym okiem rozpocząć etap zdrowienia. Ktoś, kto nas nie zna i nie jest związany z nami emocjonalnie, może lepiej i trafniej ocenić to, co dzieje się w naszej relacji. Tym samym pomóc nam wyjść z bójcie się poruszania trudnych tematówJeśli coś was „gryzie” i zauważacie pewne obszary, które powodują kłótnie lub niepokój w waszym małżeństwie, zróbcie coś z tym! Nie bójcie się o tym rozmawiać, licząc, że one same miną. Nie pozwólcie, by wasza duma, wstyd czy finanse powstrzymały was przed tym. Wasze małżeńskie problemy nie znikną same, a wasze małżeństwo jest warte tego, żeby o nie poznany – w połowie pokonanyTe słowa usłyszeliśmy od księdza z naszej wspólnoty na samym początku kryzysu. Nie bójcie się zarówno zadawać sobie trudnych pytań, jak i udzielać odpowiedzi, które pozwolą wam „stanąć w stuprocentowej prawdzie”. Nie ważne jak trudna ona by nie była, to pozwoli to „rozciąć te miejsce i rany, które co chwile ropieją w Waszym małżeństwie i rozpocząć proces ich leczenia. Tym sposobem bliżej nam do uzdrowienia…Wsparcie motywujących osóbDla nas jest to bardzo ważny element radzenia sobie z kryzysem – otaczanie się ludźmi, którzy wspierają nas zarówno dobrym słowem jak i modlitwą. Osobami, które motywują do walki o małżeństwo zamiast doradzać „wywieszenie białej flagi”. Zamknięcie się w czterech ścianach i pozostanie z problemami samemu, to najgorsze co można zrobić, dlatego tak ważne jest posiadanie znajomych „na dobre i na złe”. Dla nas wielkim wsparciem w tym czasie jest nasza wspólnota oraz najbliżsi przyjaciele. Miło zaskakują nas też często dalsi znajomi, którzy dzielą się z nami swoim doświadczeniem, które jest bardzo małżeńskie książki, spędzajcie czas z innymi małżeństwami, chodźcie na terapię małżeńską, nie bójcie się mediacji – zróbcie coś ze swoimi małżeńskimi problemami. I wiedzcie, że nigdy nie jesteście w nich sami! Każde małżeństwo ma swoje problemy, rany i zmagania – każde! Najsilniejsze pary to nie te, które nie mają problemów (bądź udają, że ich nie ma), ale te, które szybko na nie reagują i stawiają im także:Małżeństwo to operacja bez znieczulenia. Powolna, ale ratująca życieCzytaj także:Jakie są symptomy, że twoje małżeństwo może być zagrożone?Czytaj także:To jedno proste pytanie uratowało moje małżeństwo Kryzys może dotknąć każdego małżeństwa, niezależnie czy upłynęło 5, 10 czy 25 lat wspólnego życia. Kryzys w małżeństwie zaczyna się wtedy, gdy kobieta i mężczyzna tracą ze sobą kontakt. Wspólne rozmowy sprowadzają się do wymiany informacji, kto ma odebrać dziecko, zająć się zakupami itd. Komunikacja w związku przypomina odbijanie piłeczki, ma charakter wymiany na zasadzie hasło-hasło, np. „Co w pracy?”, „A co na obiad?”. Małżonkowie często oszukują się i wmawiają sobie, że nic się nie dzieje. Niekiedy rzucają się w wir pracy, aby nie przebywać w domu. Jak pokonać kryzys małżeński? Kryzys jest także szansą! Przełom daje możliwość zbudowania związku na nowych, bardziej solidnych podstawach. Ponieważ w kryzysie zachodzą zmiany poznawcze, np. zawężenie uwagi, oraz zmiany emocjonalne, np. zmniejszenie zdolności do empatii, zewnętrzne spojrzenie specjalisty ułatwi bardziej obiektywne odnoszenie się stron do siebie. 1. Jak zaradzić kryzysowi w małżeństwie? Wyciągnięcie ręki – zazwyczaj kobieta pierwsza wychodzi z inicjatywą porozmawiania. To ona odczuwa większą potrzebę miłości, czułości i zainteresowania. Małżonkowie powinni zacząć rozmowę o sobie, o tym, że zaczęło się dziać coś niedobrego w ich domu. Czasem rozmowa na tym etapie może nie wychodzić, nie można się tym zrażać, ale trzeba uzbroić się w cierpliwość i powrócić do tematu za jakiś czas. Odzyskanie dawnego kontaktu – nie przychodzi łatwo, ale warto spróbować i zaskoczyć drugą osobę pytaniem o marzenia, plany na przyszłość, pracę itd. Osoba przyzwyczajona do milczenia lub pretensji będzie zaskoczona tą zmianą i otworzy się na rozmowę. Może się okazać, że ktoś czuje się odsunięty na dalszy plan z powodu dzieci lub że jest przytłoczony obowiązkami w pracy. Dom to miejsce odpoczynku i relaksu. Jeśli mąż czuje się odrzucony z tego powodu, że żona większość swojego czasu poświęca opiece nad dziećmi, to trzeba męża włączyć w jej obowiązki i pozwolić mu na odrabianie lekcji z dziećmi, pielęgnację najmłodszych. Jasne mówienie o swoich potrzebach – kobiety zazwyczaj czekają, że mężczyźni się domyślą, co je gnębi. Niestety, nie zawsze tak jest i lepiej śmiało precyzować swoje potrzeby niż czekać, aż mąż odgadnie oczekiwania. Gdy żona odczuwa żal z powodu braku komplementów od męża, powinna mu o tym powiedzieć. Jeśli pojawia się konflikt, obie strony muszą przypominać sobie, dlaczego poślubiły właśnie tę osobę, że nadal się kochają i są dla siebie oparciem w trudnych sytuacjach. Wspólne spędzanie czasu – nie trzeba wychodzić z domu na kolację czy do kina. Wystarczy wspólne wykonywanie obowiązków, jak zmywanie naczyń czy przygotowywanie posiłku. Wtedy jest czas, aby porozmawiać ze sobą o całym dniu. Można też zaplanować wspólny urlop, wybrać miejsce oraz czas. Walka z rutyną – można wprowadzić nowe zwyczaje, jak np. niedzielne śniadanie w piżamach z całą rodziną czy wspólne spacery lub jazda na rowerze. Gdy małżonkowie zostali już sami w domu, mogą przeznaczyć jeden dzień w tygodniu na wspólne wyjścia. Lojalność wobec partnera – każdego dnia trzeba być po tej samej stronie i szukać w sobie pozytywnych rzeczy. Żona nie powinna plotkować na temat męża z przyjaciółkami i nie oceniać go. Jeśli szuka się wsparcia, trzeba konkretnie mówić, co nas w partnerze złości. Zobacz film: "Sprawdź, czy grozi ci rozwód" 2. Konsekwencje kryzysu w związku Konsekwencje kryzysu małżeńskiego są różne – czasami pozytywne, a czasem, niestety, negatywne. Kiedy partnerzy nie potrafią dojść do porozumienia, wyjaśnić sobie obawy, wątpliwości, a dodatkowo czują, że uczucie wygasło, często rodzi się pytanie, czy warto to dłużej ciągnąć, czy warto ratować związek. Pytanie to jest tym bardziej bolesne, gdy w małżeństwie pojawiają się dzieci. Decyzja o pozostaniu z partnerem często podejmowana jest wówczas nie tyle z uczucia, co z obowiązku zapewnienia maluchom pełnej rodziny. Nie jest to jednak wyjście dobre ani dla samych małżonków, ani dla dzieci. Warto jednak walczyć o bycie razem, gdy czujecie, że oddaliliście się od siebie tylko i wyłącznie z powodu braku czasu, przepracowania, zaniedbania drugiej strony. Czasem kryzys małżeński jest takim momentem naprawy związku i wzmocnienia więzów między partnerami. Wtedy bliscy sobie ludzie znowu zaczynają rozumieć, jak wiele znaczy dla nich druga osoba. Potrafią przezwyciężyć kryzys i jeszcze silnej zbliżyć się do siebie. Małżeństwo to sztuka upadania i podnoszenia się z upadków. A wiadomo, że razem lepiej zwalczyć wszelkie przeciwności losu. Skorzystaj z usług medycznych bez kolejek. Umów wizytę u specjalisty z e-receptą i e-zwolnieniem lub badanie na abcZdrowie Znajdź lekarza. polecamy Artykuł zweryfikowany przez eksperta: Mgr Kamila Drozd Psycholog społeczny, autorka wielu publikacji dotyczących rozwoju osobistego oraz warsztatów z doradztwa zawodowego i komunikacji międzypłciowej. Nawet jak wspominamy o kryzysach innych, to mówimy przyciszonym głosem. W głowie pojawia się tylko myśl: Oby nas ominęło. No cóż, prawda jest taka, że kryzys nikogo nie w małżeństwie to coś, czego każdy chciałby uniknąć. Raczej nie chcemy się dobrowolnie wystawić na jego pastwę i nawet jak wspominamy o kryzysach innych, to mówimy przyciszonym głosem. W głowie pojawia się tylko myśl: Oby nas ominęło. No cóż, prawda jest taka, że kryzys nikogo nie to naturalna kolej rzeczy„Kryzysy w małżeństwie i rodzinie są zjawiskiem niemal normalnym, pojawiają się zawsze, nawet w najlepszych związkach. Aby małżeństwo przetrwało, potrzebne są dwie rzeczy: świadomość, że kryzysy będą i że można je przezwyciężyć”. Trafiłam ostatnio na fajną książkę o zwyciężaniu kryzysów małżeńskich. Jej autor, ks. Stanisław Orzechowski, z wielkim spokojem i dystansem pisze, że kryzysy po prostu także:Jak przebrnąć przez rodzinny kryzys finansowy?Jaki przeżywamy kryzys?Są dwa rodzaje kryzysów: kryzysy wzrostu i kryzysy tych pierwszych Wam życzę, tym drugim zamykajmy drzwi przed nosem. Kryzysy wzrostu pojawiają się jako naturalna kolej rzeczy, w efekcie naszego małżeńskiego rozwoju. Znowu wspomnę księdza Orzecha, bo podaje trafny przykład. U dziecka ząbkowanie jest normalne i zdrowe. Po prostu przychodzi taki czas, że przebijają mu się ząbki. Nie jest to przyjemne ani dla malca, ani dla rodziców (o tak!). Aby jednak dziecko mogło funkcjonować normalnie (jeść, przeżuwać) musi to przejść. Ząbkowanie to taki jego kryzys wzrostu – bolesny, ale rozwojowy, dający na przyszłość coś, co będzie mu także:Kryzys wieku średniego? To mogą być narodziny nowego CiebieKryzysom wzrostu nie trzeba przeciwdziałać. Inaczej ma się sprawa z kryzysami rozpadu. One są wyniszczające i ich małżeństwo powinno unikać. Jakie są jednak oznaki tego, że stoimy na progu kryzysu?Oznaki kryzysuPierwsza i podstawowa oznaka – czujesz, że ta ukochana osoba nie jest już jakby tą najważniejszą. Czujesz, że jest daleko. Tak już jest, że im bliższa była Ci dana osoba, tym po oddaleniu wydaje się być najbardziej obcą. Przekłada się to na:„Płytkie rozmowy” – najczęściej tylko na tematy dotyczące organizacji domu,Rozmowy z pośrednikiem – tutaj posłańcami stają się dzieci: „idź powiedz ojcu/matce…”Obwinianie tylko jednej strony, współmałżonka za przeżywane problemy,Unikanie się – brak wspólnie spędzanego czasu (tu w zastępstwie przychodzi telefon, telewizja, hobby),Uciekanie przed byciem tylko we dwoje, brak zbliżeńNiechęć do rozmowy, nerwowośćNieuczestniczenie w życiu małżonkaŻycie własnym życiem, czyli tak, jakby nie było się w małżeństwie: podejmowanie decyzji bez rozmowy z każdym kryzysie przyjmie to inną formę, może nawet inaczej się zakamufluje. Grunt to nie uciec od kryzysu, a zawalczyć o to, co ma sens – o siebie nawzajem, o małżeństwo. Trudne to, zwłaszcza, kiedy stajemy w obliczu kryzysu w praktyce. Staje przed nami mur jakby nie do przeskoczenia. Doświadczenia małżeństw za nami, obok nas pokazują, że można ten mur także:Kryzys rodziny? Tak, ale…Z kryzysów wychodzi się z ranami. Jednak z czasem one się goją i stają się bliznami, które przypominają nam, że jesteśmy już silniejsi. W kolejnych artykułach pokażemy Wam jednak, że kryzysy są do przejścia i można je pokonywać. W ubiegłym roku do sal sądowych ruszyło ponad 20 tys. małżonków z kilkunastoletnim stażem. W najbliższych latach będzie ich więcej, bo słyszą: źle ci? Rozwiedź się. Dzieci podrosły, ruszaj na poszukiwanie szczęścia. I nikt nie podpowiada, co zrobić, żeby poszukać tego szczęścia w starym składzie. – Stare małżeństwa nie są sexi – ktoś rozmawiał za moimi plecami, kiedy stałam przed restauracją „Łóżko” w Jastarni i oglądałam wiszące w witrynie wystawowej zdjęcia małżonków z 50-letnim stażem. Obejrzałam się. Za mną stali dwudziestoparolatkowie. On i ona. Objęci. Po obrączkach na palcach sądząc, małżonkowie. W porównaniu z tymi na zdjęciach, z minimalnym stażem. – Co jest najlepszym klejem dla związku? – zastanowili się, kiedy zapytałam, na czym zamierzają zbudować wieloletnią i trwałą relację. – Namiętność i ciekawość siebie! Motyle w brzuchu na swój widok, to, że możemy ze sobą gadać godzinami… – A co jeśli, to wszystko się skończy? Co, kiedy motyle odlecą, różowe okulary opadną? Jak się wtedy ratować? Jak odbudować związek – dopytywałam. – A dlaczego miałoby się nam nie udać? – odpowiedzieli pytaniem. – My na pewno się nie rozwiedziemy! Jesteśmy jedyni w swoim rodzaju i nigdy tego sobie nie zrobimy! Bezpieczeństwo nie tak ważne Pewnie to samo powtarzało sobie ponad 65 tys. małżeństw, które rozpadły się w ubiegłym roku. Jedna trzecia z nich po kilkunastu latach małżeństwa. Te rozwody urodzonych w latach 70-tych to nic dziwnego, bo w pokoleniu wyżu demograficznego o wiele wyraźniej widać charakterystyczną dla naszych czasów zmianę koncepcji małżeństwa. I płynącą z tej zmiany dezorientację. – Moi rodzice mieli jasny podział ról w małżeństwie – usłyszałam od jednego z nich, urodzonego w 1972 roku. – Tata pracował, mama siedziała w domu i wychowywała dzieci. Nie wymagali od siebie nie wiadomo czego, jej wystarczało do szczęścia, że on nie pił i zarabiał na dom. On chwalił, że ona dobrze gotuje i urodziła mu zdrowych synów. Innymi słowy, małżeństwo było, jak trafnie nazywa to Esther Perel, autorka bestsellerowej książki „Kocha, lubi, zdradza” „umową na całe życie, z niewieloma możliwościami rozwiązania jej. Przysięgali na dobre i na złe, dopóki śmierć ich nie rozłączy. Na szczęście dla niektórych śmierć przychodziła wcześniej niż obecnie”. – Dzisiejsi małżonkowie w kryzysie i z kilkunastoma laty pożycia małżeńskiego mają o wiele trudniej. Kultura masowa wmówiła nam, że małżonek musi stać dla współmałżonka całym światem. Stare, dobre poczucie bezpieczeństwo i przynależność nie są już tak ważne jak przyjaźń, dobry seks, wspólne poznawanie świata i samych siebie, ciągły rozwój najlepiej w tym samym rytmie – usłyszałam od jednego z wieloletnich i w kryzysie. – Ale przede wszystkim, dziś w cenie jest bycie nieustannie uszczęśliwianym. Nie jesteś szczęśliwy? Szukaj tego gdzie indziej! I nie użalaj się nad sobą, tylko zabieraj manatki i ruszaj na poszukiwanie nowej relacji i nowych motyli w brzuchu. – Ale co zrobić, kiedy nie chcę szukać gdzieś indziej i innego? – usłyszałam od Joanny, którą spotkałam podczas obchodów Międzynarodowego Tygodnia Małżeństwa w Jastarni. – Gdzie szukać pomocy w ponownym scaleniu rozpadającego się, wieloletniego związku? Rynek odpowiada na tą dezorientację i zapotrzebowanie. Najczęściej, niestety, rosnącym w szybkim tempie rynkiem managerów od ratowania związków, czy domorosłych specjalistów do spraw relacji damsko-męskich. To tylko fragment artykułu o stanie małżeństw i specjalistów od ratowania związków. Całość przeczytasz w najnowszym wydaniu „Newsweeka” – już w kioskach i na Newsweek Plus I nadszedł ten dzień! Przyszedł na świat nowy człowiek, a Wy zostaliście rodzicami! Dziewięć miesięcy oczekiwań wypełnionych mieszanką radości i niepokoju już za Wami. Maleństwo ma wybrane imię (spieraliście się o nie kilka tygodni) i pierwsze zdjęcia, które telefonicznie obiegły już całą rodzinę i znajomych. W domu czeka stos nowych, upranych i wyprasowanych ciuszków, masa buteleczek, szczoteczek, kremów i trochę kolorowych zabawek, których z dnia na dzień zacznie przybywać wraz z odwiedzającymi Was gośćmi. Maleństwo ma też swoje łóżeczko (tęczowa pościel w urocze misie), ale chwilowo decydujecie się, że będzie spało z wami – tak wygodniej, nie trzeba będzie wstawać do karmienia. Podekscytowani zabieracie się za pierwszą kąpiel (oczywiście wspólnie) i ustalacie, że obowiązkami związanymi z dzieckiem podzielicie się sprawiedliwie – mama karmi, tata zmienia pieluszki. Tak więc jesteście dobrej myśli – przy dobrej współpracy da się to wszystko pogodzić i jeszcze wyspać. W końcu według poradników taki mały człowieczek śpi nawet 18 godzin na dobę, a to pozwoli wam praktycznie nie zmieniać swoich przyzwyczajeń i nie rezygnować z codziennych przyjemności. Wasz związek pozostanie takim, jakim był dotąd. Dodatkowo nawet wzbogacony o wspólną radość z wychowywania dziecka. Tak podobno czasem się zdarza…nie potrafię jednak przywołać z pamięci konkretnego przypadku… Zwykle bowiem przyjście na świat dziecka przewraca małżeński porządek rzeczy do góry nogami. Po pierwsze różne założenia wstępne okazują się nierealne w praktyce. W poradniku wprawdzie nie kłamano pisząc, że noworodek śpi 18 godzin. Zapomniano jednak dodać, że budzi się w tym czasie co kwadrans (to jest jakieś 70 razy!). A wraz z nim rodzice. I że pewnej nocy pojawia się pokusa by nie wywiązać się z wcześniejszych zobowiązań. On myśli - „w końcu ona i tak karmi, więc może też przewinąć”. I usiłuje spać dalej. Ona myśli – „Nie mam siły! Niech się drze!”. I też usiłuje spać dalej. W końcu Ona krzyczy, On krzyczy, a dziecko się drze. Nie śpi nikt. Przyjście na świat dziecka wiąże się ze zmianami, które wcześniej nie były przez małżonków brane pod uwagę. Z tego też względu okres ten uważa się za najpoważniejszy kryzys rozwojowy, przed jakim staje rodzina. Według badań amerykańskich psychoterapeutów dla par Johna i Julie Gottmanów, prawie 70% par skarży się na spadek satysfakcji z małżeństwa w ciągu pierwszych 12 miesięcy po przyjściu na świat pierwszego dziecka. Jest to o tyle ciekawe, że większość par pragnie dziecka – jest ono „owocem miłości” i raczej powinno spajać emocjonalnie małżonków niż odsuwać ich od siebie. Co za tym stoi? Po pierwsze zmienia się definicja MY. Do tej pory byliśmy dla siebie atrakcyjnymi i skupionymi na sobie partnerami. Łączyła nas intymność i wyłączność. Teraz do naszej dwójki wchodzi ONO i energicznie, a właściwie głośno, domaga się, by zwrócić się w pierwszej kolejności ku jego potrzebom. Pierwsze miesiące życia dziecka angażują rodziców, a szczególnie matkę, w sposób całkowity. Z punktu widzenia rozwoju malucha jest to reakcja niezwykle korzystna – tak właśnie ma być, aby dziecko mogło zaspokoić nie tylko potrzeby biologiczne, ale też by rozwijało prawidłowo swoją emocjonalność i umiejętność tworzenia więzi z drugim człowiekiem. To właśnie relacja z matką w pierwszych dwóch latach życia dziecka staje się dla niego matrycą więzi emocjonalnych z innymi ludźmi w życiu dojrzałym. Jak to jednak wpływa na relację pomiędzy małżonkami? Po pierwsze duża koncentracja na dziecku (które przecież nie zawsze jest spokojnym dzieckiem „podręcznikowym”) w ciągu dnia i w nocy powoduje normalne fizyczne i psychiczne zmęczenie. Gdy własne, czasami nawet te podstawowe potrzeby schodzą na drugi plan, trudno być otwartym na potrzeby partnera. Stąd już krok do rozdrażnienia, braku cierpliwości. I nie ma to nic wspólnego z utratą miłości! Wciąż kocham, tylko nie mam czasu ani siły, by ci to odpowiednio pokazać. Absolutna większość rozmów młodych rodziców dotyczy dziecka i spraw z nim związanych. Z perspektywy opiekującej się dzieckiem kobiety trudno wtedy zastanawiać się, jak się dzisiaj czuje mąż, który właśnie ( wrócił z pracy. Czy dobrze mu dziś poszło ważne spotkanie, co zjadł na obiad i jak ma ochotę spędzić resztę dnia, bo przecież jest zmęczony. Raczej mamy nadzieję, że powracający mąż wyręczy nas przy dziecku lub dziarsko włączy się w sprawy domowe. A wieczorny seks? Nawet gdy po okresie połogu oboje już nie mogą się go doczekać może okazać się, że nie przypomina tych wcześniejszych uniesień („poczekaj, chyba się budzi!”). Albo, że „błyskawiczny” 3 minutowy prysznic to co najmniej o 3 minuty za długo – żona zdążyła zasnąć gdy tylko przyłożyła głowę do poduszki. Gdy do tego u kobiety dochodzi niepokój związany z ciałem, jego wyglądem zmienionym przez ciążę, kwestia seksu może zejść na dalszy plan. Priorytety uległy zmianie. I choć dla większości kobiet ta zmiana priorytetów jest czymś zupełnie naturalnym, czymś, co „samo przyszło” i co, mamy nadzieję, wróci do normy, gdy dziecko nieco podrośnie, to perspektywa mężczyzny jest tu zgoła inna. Wielu mężczyzn ma w tym czasie poczucie odsunięcia, „pójścia w odstawkę”. Tęsknią za czasem, gdy byli z żoną tylko dla siebie i ma żąl do partnerki z powodu zaniedbywania jego osoby. Zdarza się, że mąż przeżywa zazdrość wynikająca z przekonania, że dziecko osłabiło uczucia żony do niego, że przestał się liczyć, nie jest już dla niej ważny. Może też odczuwać zazdrość z powodu niezwykłej więzi, jaka zaistniała między matką i niemowlakiem, przyssanym do jej piersi. Tak więc powodem rozczarowań w tym czasie bywa fakt, że wcześniej wypracowane relacje, odpowiednie dla intymnego związku dwóch osób, nie sprawdzają się, gdy rodzina się powiększa. Również samo sprawowanie opieki nad małym dzieckiem może frustrować rodzica, który wziął na siebie to zadanie w pierwszym okresie życia dziecka (wciąż zwykle jest to kobieta, choć sukcesywnie przybywa ojców na tacierzyńskich urlopach). Szczególnie, gdy ambicje lub pasje zawodowe młodych rodziców nie osłabły. Dla wielu matek jest to okres niełatwy, gdyż czują się niedowartościowane faktem, że są jedynie opiekunkami dzieci. Przeżywają to czasem jak uwięzienie, odcięcie od świata. Gdy tymczasem ich mężowie realizują się zawodowo a w związku z tym także i po części towarzysko. Z kolei mężczyzna często nie umie się odnaleźć w nowej roli opiekuna tak małego dziecka. Wielu mężczyzn z utęsknieniem czeka, aż dziecko nieco podrośnie, by móc nawiązać z nim bardziej „dorosły” kontakt – „niech już zacznie coś gadać, chodzić – wtedy już będę wiedział, jak się nim fajnie zająć”. Jest to tym bardziej widoczne, gdy żona nie dopuszcza, by mąż aktywnie opiekował się niemowlakiem, utrudniając nawiązywanie samodzielnego kontaktu z dzieckiem. Wiele z nas kobiet, niestety, chce mieć monopol na ekspercką wiedzę w tych sprawach i uważa, że mężczyzna różne rzeczy po prostu zrobi gorzej. Lub wręcz wietrzy katastrofę, sugerując mężowi, że jest niezdarny i nieodpowiedzialny. „Odejdź, wyśliźnie ci się w kąpieli”, „daj, sama zmierzę temperaturę”, „pamiętaj, kładziesz go do łóżeczka o 12” (powtórzone 5 razy, dla pewności) to teksty, które skutecznie mogą osłabić gotowość mężczyzny do zajmowania się niemowlakiem, a w związku z tym i do budowania z nim głębokiej więzi od samego początku. Doświadczenie pokazuje, że mężczyźni potrafią jednak zadbać o dziecko tak samo skutecznie jak kobiety, choć może nieco inną drogą… Tak więc wiele jest czynników, które sprawiają, że relacja małżeńska narażona jest w tym czasie na spory stres. A mówimy przecież o związku, który był dotąd satysfakcjonujący, bez większych życiowych problemów, a dziecko pojawiło się na wyraźne życzenie małżonków i jest zdrowe. Gdy brakuje tych warunków wstępnych ilość stresu gwałtownie się zwiększa. Czy jednak jesteśmy skazani na kryzys małżeński na tym etapie? Otóż nie. W końcu ponad 30% par nie odczuwa spadku zadowolenia ze związku, a część z nich wręcz doświadcza pogłębienia bliskości. Po drugie – kryzys nie oznacza, że to koniec dla naszego związku. Parom udaje się takie problemy pokonywać i wychodzić z nich zwycięsko. Kryzys związany z narodzinami pierwszego dziecka to naturalne załamanie równowagi rodzinnej związane z wejściem na nowy etap życia. Odnalezienie się w zmienionej rzeczywistości i wypracowanie nowych satysfakcjonujących relacji małżeńskich to ważne zadanie dla partnerów. Popatrzmy, co robią pary, dobrze radzące sobie z kryzysem powiększenia rodziny. Wskazówki dla małżonków z małym dzieckiem 1. Budujcie zażyłość między Wami zanim jeszcze dziecko przyjdzie na świat. Okazuje się, że małżonkowie, którzy się przyjaźnią, lubią i dobrze znają lepiej znoszą wszelkie kryzysy, także i ten. Rozmawiajcie więc dużo o swoich potrzebach, marzeniach, nadziejach i niepokojach. Łatwiej wtedy będzie zrozumieć się i rozmawiać o różniących was kwestiach, gdy przyjdzie stres związany z rodzicielstwem. Wyobrażając sobie rodzicielstwo i dziecko, które ma się narodzić róbcie to ze świadomością, że wiele z Waszych wizji może ulec zmianie, gdy dziecko już przyjdzie na świat. Dobrze jest mieć „z tyłu głowy” gotowość do elastycznego dostosowania się do nowej sytuacji, której teraz nie sposób do końca przewidzieć. 2. Włączajcie mężczyzn w opiekę nad dzieckiem od samego początku. Badania Gottmanów pokazują, że o satysfakcji z tego okresu nie decyduje fakt, czy dziecko ma kolki, czy nie, czy karmi się je piersią, czy butlą ani czy matka pracuje, czy jest na urlopie wychowawczym, tylko to, jak na przejście do fazy rodzicielstwa reaguje mąż. Czy jest w stanie przystosować się do nowych okoliczności razem z żoną (której zwykle to się udaje), czy też został z boku. Gdy tata pielęgnuje dziecko i bawi się z nim od urodzenia (a więc ma szansę je poznać i oswoić), wytwarza się miedzy nimi więź podobna do tej, jaką ma z dzieckiem kobieta. A wtedy rodzice mogą się spotkać na tej samej płaszczyźnie przeżywania rodzicielstwa i nie odsuwać się od siebie. 3. Mama musi czasem odpocząć! I tata też. To bardzo ważne, by mama mogła od czasu do czasu (najlepiej systematycznie) zostać całkowicie wyręczona przez męża w opiece nad dzieckiem. Chodzi o czas, który kobieta spożytkuje na czynności pozadomowe: wyjście samej na zakupy (i nie należy kupować w tym czasie pieluch ani odżywek), profesjonalny masaż czy fryzjer, fitness aby wrócić do formy, spotkanie z przyjaciółką mogą pozwolić odetchnąć i wrócić do domu z dobrą energią. A dla taty to okazja do wzmacniania relacji z dzieckiem i lepszego zrozumienia, z czym na co dzień zmaga się żona. Oprócz takich specjalnych dni warto w tym czasie korzystać z pomocy osób z zewnątrz. Babcie, dziadkowie czy różne ciocie zwykle chętnie zajmą się malcem. Nawet, gdyby mama miała być w tym czasie w domu i jedynie wziąć relaksującą kąpiel, poczytać gazetę czy spokojnie wypić kawę, to już duże odciążenie, które przekłada się na małżeńską satysfakcję. W tym wszystkim pamiętajcie też o potrzebach taty. Wychodzenie do pracy wprawdzie „odświeża” go na sprawy domu, ale też czasem potrzebuje zrobić coś dla siebie samego. 4. Znajdźcie czas tylko dla siebie. Najlepszym wyposażeniem, jakie dziecko może otrzymać, oprócz miłości i szacunku, to dobra, silna więź między rodzicami Dlatego tak ważne jest, by nie zatracić się w rodzicielstwie i by wspólnie dbać o swój związek. Nie trzeba tu dużo. Bardziej chodzi o jakość tej dbałości. Wiele par utrwala rytuał wieczornej rozmowy po położeniu dziecka spać. Niech to będzie codzienne 10 minut, które spędzicie tylko ze sobą, czy to opowiadając sobie dzień, czy ciepło, ale razem milcząc w przytuleniu. Gdy dziecko jest bardzo małe nie oczekujcie od siebie fajerwerków i nie liczcie na niezwykłe atrakcje, bo przeżyjecie rozczarowanie. Gdy da się już zostawić dziecko pod czyjąś opieką, wybierajcie się od czasu do czasu na randki. Zadbajcie, by był w tym właśnie klimat randki! Postarajcie się dla siebie, jak niegdyś. Nawet, gdy i tak będziecie sobie jedynie opowiadać co wasze maleństwo w tym tygodniu zrobiło… Dobrze, by sypialnia była Waszym (i tylko Waszym) azylem. Dziecko może być od początku uczone spać we własnym pokoiku lub w oddzielnym łóżeczku. Albo choć wynoszone „do siebie”, jeśli „nie macie sumienia” oddzielać go od siebie w pierwszym roku życia, szczególnie gdy jest karmione piersią. I koniecznie wynieście telewizor z sypialni! Niech będzie miejscem dla waszej intymności, gotowym na powrót radosnego seksu. 5. Uznajcie, że czas po narodzinach dziecka to czas wyjątkowy. Pary, które dobrze ten czas przechodzą, spotykają się we wspólnym rodzicielstwie. A więc „patrzą w tę samą stronę”. Uznają, że dojrzałe rodzicielstwo wymaga czasowego odłożenia swoich potrzeb na bok i nie cierpią z tego powodu. Rozmawiają jednak o tym, co zrobią, gdy już dziecko podrośnie i wykorzystują różne drobne okazje, by zadbać o swoje potrzeby. Partnerzy potrafią też znaleźć liczne okazję do wzajemnego doceniania się w tej nowej roli. Powiedz mężowi, że widzisz, jak wspaniale umie się zająć dzieckiem, jaki jest twórczy w zabawie z nim. I jak go bardzo potrzebujesz. Powiedz żonie, jaką wydaje ci się czułą matką i jak atrakcyjną kobietą wciąż jest dla ciebie, mimo widocznego zmęczenia. I jak mocno ją kochasz. Fundacja Rozwód? Poczekaj! Rozwód: brak ochoty na współżycie Brak współżycia jest problemem większości małżeństw. Pary w różnych okresach swego pożycia przestają kochać się ze sobą z powodu kłótni, zmęczenia, stresu itp. Jak na ironię to właśnie seks jest najlepszym remedium na większość z tych problemów. Jeżeli brak seksu sam w sobie staje się dodatkowym źródłem waszych napięć, to problem staje się poważny. Gdy twoja żona nie chce się kochać, spróbuj przełamać ten seksualny kryzys - pomóż jej w kilku pracach domowych, wyślij dzieci do babci itp. Będziesz zaskoczony tym, jak wielki wpływ na nastawienie twojej partnerki ma czysty i spokojny dom! Rozwód: awantura o kasę Nie musicie być posiadaczami wielkiego majątku, by pokłócić się o pieniądze. Nawet niewielkie kłopoty finansowe mogą być źródłem napięć w waszym związku - może nim się stać niemal wszystko, od tego, że zawsze to ty musisz płacić za obiad, aż po fakt, że ona pomaga spłacać twoje długi z młodości. Pieniądze to najczęstszy powód do awantury o kasę. Najlepszym rozwiązaniem problemów związanych z pieniędzmi jest rozmawianie o nich. Bądźcie wobec siebie szczerzy i uczciwi w sprawach związanych z długami czy podziałem obciążeń finansowych i przyjmijcie politykę całkowitej transparentności waszych wydatków. Rozwód: nie chcę mieć dzieci Wiele kobiet (i trochę mniej mężczyzn) uważa, że dzieci to nieunikniona konsekwencja zawarcia małżeństwa. Mieć dzieci czy nie, to poważna decyzja, być może najważniejsza, jaką kiedykolwiek podejmiesz, dlatego pewne niezdecydowanie w tej materii jest zrozumiałe. Jednakże odwlekanie momentu poczęcia przez dłuższy czas może powodować dodatkowe napięcia w twoim związku i stać się poważnym problemem. Jeśli w danym momencie życia nie chcesz mieć dzieci, ponieważ obawiasz się bycia ojcem, powinieneś zrobić proste ćwiczenie matematyczne. Jeśli miałbyś poczekać jeszcze trzy, cztery lata, policz, w jakim wieku będziesz, gdy twoje dziecko skończy szkołę średnią. Myślenie w tych kategoriach może pomóc ci zrozumieć twoją partnerkę, która odczuwa ten upływ czasu również w sensie biologicznym. Rozwód: nuda w związku Wizja spędzenia niemal każdej chwili z tą samą osobą przez resztę życia może albo podnosić na duchu albo przerażać. Prawdopodobnie najbardziej martwi cię fakt, że w pewnym momencie możecie mieć siebie powyżej uszu. Twój związek prędzej czy później może wpaść w pułapkę nudy. Jednak nuda w związku nie jest tak trudna do pokonania, jak mogłoby się wydawać. Możecie wciąż zachowywać świeżość w relacjach, znajdując sobie np. nowe wspólne hobby, razem podróżując w nowe miejsca a przede wszystkim – próbując nowych pomysłów w sypialni. Prawda, że nie brzmi to teraz tak źle? Rozwód: kredyt hipoteczny Kredyt hipoteczny to kolejna pozycja na naszej liście 10 największych problemów małżeńskich prowadzących do rozwodu. Jako małżeństwo prędzej czy później decydujecie się na zakup mieszkania lub budowę domu. A to wiąże się z masą dodatkowych kłopotów i stresów. Przede wszystkim taki zakup jest kosztowny. Oprócz zadłużenia ww banku musisz pamiętać o wydatkach na utrzymanie, podatki i urządzanie nowego gniazdka. Zanim więc pomyślicie o kupnie domu swoich marzeń, musicie być absolutnie pewni, że możecie sobie na to pozwolić. Obciążenie się niemożliwym do spłacenia długiem może bowiem skazać wasze małżeństwo na porażkę. Rowód: brak podziału obowiązków w domu Dawno minęły czasy, kiedy obowiązywał podział obowiązków w domu na typowo męskie i typowo kobiece. Dziś mężczyźni tak samo jak kobiety mogą być królami w kuchni i panami w pralni. Niestety, taka elastyczność powoduje, że każde z was może zająć się każdą pracą domową, a co za tym idzie, żadne z was nie czuje się za żadną pracę odpowiedzialne. To sprawia, że podział obowiązków domowych staje się jednym z najczęstszych powodów waszych konfliktów. Działajcie rozsądnie: nie pozwólcie, aby jedno z was wykonywało wszystkie prace. Podzielcie je sprawiedliwie między siebie. Staraj się też negocjować: jeśli nienawidzisz robić prania, poproś ją, aby to ona się tym zajmowała, a ty w zamian będziesz zawsze sprzątał łazienkę na wysoki połysk. Rozwód: kłótnie o wychowanie dziecka Jeśli już masz dzieci, to masz też zagwarantowane minimum 18 lat zawirowań i turbulencji w swoim małżeństwie. Dzieci przewracają, rozlewają, psują a nawet kradną. Twoje życie jako rodzica to nieustająca walka, aby nakłonić dzieciaka do jedzenia warzyw, albo, na Boga, do założenia z powrotem tych rajstopek! Jaka będzie twoja strategia wychowania? Czy zamierzasz być cool, równym i wesołym tatą czy raczej gościem typu „poczekaj-gnojku-aż-matka-wróci”? Kłótnie o wychowanie dziecka to kolejny z naszych 10 najczęstszych problemów małżeńskich. Najważniejsze, aby zdać sobie sprawę, że to twoja miłość do dzieci wychowa je najlepiej. Bardzo szybko przekonasz się też, że ważniejszy od czegokolwiek innego w wychowaniu jest wspólny front rodziców w sprawie zasad i kar. Rozwód: zaniedbana żona To się zdarza. Niektóre kobiety po ślubie mocno przybierają na wadze. Być może twoja żona straciła motywację do dbania o figurę po tym, jak już udało jej się upolować swojego ukochanego faceta. Być może są to problemy z powrotem do dawnej wagi po porodzie. Istnieje wiele wyjaśnień jej obfitych kształtów i ogólnego zaniedbania, ale jeśli jej ciało zabija twoje libido, musisz coś z tym zrobić. Spróbuj namówić ją na wspólną aktywność, taką jak np. jazda na rowerze. A zanim zrobisz jakąkolwiek uwagę na temat jej tuszy, ugryź się w język i spójrz nieco krytyczniej na samego siebie. Rozwód: przez teściową Czy to twoja wścibska matka, czy jej głupkowaty młodszy brat, rodzina może spowodować sporo poważnych napięć w waszym związku. Zauważ, że łatwo ci krytykować jej rodzinę, ale już nie tak lekko przychodzi ci uznać, że również twoi bliscy potrafią być wkurzający. Tak, to całkiem możliwe, że twoja rodzina jest akurat zupełnie normalna a jej rodzina porządnie szurnięta, ale znacznie bardziej prawdopodobne jest to, że oboje macie po równo tego szczęścia. Zanim więc zrobisz aferę z powodu konieczności pójścia na obiad do teściowej, przypomnij sobie, że twój kuzyn w każdą sobotę ogląda u was mecz. Szanuj czas przeznaczony dla jej rodziny, a ona będzie szanowała czas poświęcany twojej. Rozwód: bezpłodność Niemożność posiadania dzieci jest chyba jednym z najbardziej stresujących problemów małżeńskich. Niepłodność może całkowicie wykoleić waszą wspólną wizję przyszłości. W dodatku to niczyja wina… W odróżnieniu od prac domowych lub częstotliwości uprawiania seksu, zmiana zachowania nie zmieni faktu, że jedno z was jest bezpłodne. Jest to problem, który powinniście rozważyć i zbadać jeszcze przed próbą poczęcia dziecka. Lepiej być przygotowanym na ewentualność, że nie można mieć dzieci, niż rozczarować się po wielu nieudanych próbach. Potwierdzenie medyczne, że jedno z was jest bezpłodne, pozwoli wam łatwiej sobie z tym poradzić i pogodzić się z faktem lub, jeśli to możliwe, rozpocząć leczenie. Brunon Nowakowski Porozmawiaj o tym na FORUM ❯

kryzys w małżeństwie po 30 latach