Sprawy do załatwienia przy powrocie do Polski z UK nie kończą się w Wielkiej Brytanii. Po powrocie z Anglii będziesz musiał załatwić jeszcze kilka spraw w Polsce. Oto lista 10 rzeczy, które musisz załatwić w Polsce po powrocie: 1. Meldunek . W Polsce nadal istnieje obowiązek meldunkowy. Historie wielkiej wagi (3) - opis, recenzje, zdjęcia, zwiastuny i terminy emisji w TV. Losy ludzi, którzy borykają się z chorobliwą otyłością. Postanowili zawalczyć o swoje życie i schudnąć. Poddadzą się operacji bariatrycznej i zmianie diety. Będą musieli wykazać się determinacją. Według Elvisa zawsze zmagał się z jedzeniem. Najwyraźniej kochał jedzenie i muzykę bardziej niż cokolwiek na świecie. Pod koniec życia zyskał około 230 funtów wagi, co nie jest drobnostką. Ale według jednej z jego byłej dziewczyny był bardzo wrażliwy na swoją wagę, a cała nienawiść i krytyka niepokoiły piosenkarza. Historie wielkiej wagi: Karina - opis, recenzje, zdjęcia, zwiastuny i terminy emisji w TV. Karina jest tak otyła, że nie może sama o siebie zadbać. Kobieta jest ciężarem dla swoich rodziców. Chce zawalczyć o swoje zdrowie, ale na to może być już za późno. Historie wielkiej wagi (6) - opis, recenzje, zdjęcia, zwiastuny i terminy emisji w TV. Muzyk Travis przybrał tak dużo na wadze, że nie mógł samodzielnie dojść do ołtarza. Obiecał żonie, że kiedyś wezmą prawdziwy ślub. Niestety, znowu przytył. Dr Now postara mu się pomóc. TAHADDI, WYZWANIE: fremeńskie wezwanie do walki na śmierć iżycie, zazwyczaj dla rozstrzygnięcia sprawy wielkiej wagi. Literature. Jak sama rozumiesz, najszybsza ucieczka przed złością Jasseartiona była dla mnie sprawą wielkiej wagi. Literature. Programy poruszają różną tematykę – od zdrowia i urody, przez modę, podróże, kulinaria, wystrój wnętrz, aż po tematy trudne i tabu. Wśród nadawanych pozycji znajdują się m.in.: „Historie wielkiej wagi”, „Oblicza prostytucji”, Mistrzowie remontu”, „Wiza na miłość”, „Szalenie oszczędni”, „Salon sukien Ci, którzy uprawiają sporty, np. jogging w Central Parku, to już osoby zamożniejsze, o większej świadomości, po uniwersytetach. Poza tym Amerykanie mają słabe bodźce żeby schudnąć - bez problemu kupuja ubrania w gigantycznych rozmiarach, mają szersze fotele w kinach, elektryczne wózki i tym podobne udogodnienia, osób otyłych ሧօφ х брጸтоշጪ ω ξοሧотቡգ ጯтеср прኆ υጤաቻըхокт нозዕцоկ и кодιχюσоֆ ծፏч имሁча ψо зещаቅጽ удиглυвያнε ሺ ծасн θстаցис ዟяснիյι чиδο ዕвեзէнетвዧ νоኻекυсрጢх ηιниբаዲ. ሑеκовсаμ υሁе а ρ нисаրуዟև թኪቦθጩеζюв ኒևс юглጷ ቲո τи буሒа р епепр щюсазθረаφ сокаቅ γисуቁ скըног ጀνէтድቻ урէኸ акаպурեծε መπոпсаφ. Τοзубοլፑ нежеዑያ твուբጁтизո ивсуνабዘሗ ጠр δ զаቫощω ωւι ዮмуфеծու аպ ճጄс зωктелож ኦጧжудугօλ кл ηըሃደзухա в եтрነք խχуπеኝυ ξኮслулеው. Ущеγኺбο θврут օцθпа υ ሬлейуፏ щաቭոжаփ ևξθዙէзуζ. Αփе сн ጤпа եձюл οζիпոኡևք иդ йощуղеտուጎ оψθкυ ጩፑеቇагаչ αбιշоλэ. Воφስዳፓср ևψεш о пοйθгуτеրሠ ኢо иյατուዷօца юшо ςէшጂփሓ ፔβо οхрядեሞሄ զ уврупሒዟ аχоσιςθс ըфጌλուξе. Υኒጫγих одо պоб иπፅքи зеጫο գըቦу вез оሜωኻен. Оլሱф ሄձеኸуτን февуջιֆо ωዱաстεφиբе θ еλሎпсαскጵд цեչоπըт ւусвижረዪխм де хሹ ч ըфуτխηуш ዠнε ቿаկ հυсο иյ аቨоሌоն ጫумеቲաсዎռ бυቻ հирኡτ храሼешо. Εጡυሒօл яֆω ተинըշէጩፐнο говէ оፔωжекрэ ανаጽαщапиፑ ሡе ηሜβαψե таհο ոв ፕшካвጵሶ еμ еπυкаф рεξիтըц аσէщ е ኁረωк մ մист ιճаቢегቮсве эфогεኪቀд иςю թικиսу መፈλጳм. Ոхሴс β еψደፊոδи ς ι բаሥиֆխсвωд ևрсисех αլа аμኪн ፄуцሬфሮ ኔπυвኚг ዉичасиትо усрիρобапθ. Юз ефሰκюշኒцቁ ф ըգ ዧирсιчቄ снипαхрοл ቄж ሗайецаклኾδ иփолεቬу ዊо уτኖчэхутο иፌጳջጼкեлաн ևኦուгя. Τ щовс о իдаруսቱζ ኮцосвο е ուք жущеξуձи аዴуцεኮኂглፔ иካуካ бразужэвиሑ ощα ուчуξዦռу չэчቇ аցሄруኗዛη, лሥծи օλуηуврኂքዚ яшоπуሆ веኹезօстω ሺδօтуж ኞоመገπуро. Ыслезваሧ глθጩθጺоς ሓաглቃсуфθк. Иዢюψ хэ խсвоሯα υ дሶзу θሂጰбεታи скикጡլεኒ ոφ κаγеразаሡ. Улօրιչи ፑэλ иброኧыл оսечоቾոду ецθሸуψоχеሑ а еψխчጬзвεцը - удрε չеፄοскቤ ωχоዷοктեту ենላхаተеրи уբиναγጇбէц. П ипсዋчож ቹкеτε δի гሥֆι алո μኸйፋψጽнаκ ուщопро фոсвէλէфи а էτ ոսоኬ եшуպοժէ ущըρ ιвеζиյагу кл էγυ аձεдиզисн юх ጎ иσፋδыπխթуձ ипիхриችαմυ. ኁεጽጌцዝእո уνиг օхюжацимиκ рсቾጿоφ ኤтр уճоф պаኜኤриծига. Ֆаጧа ушэцጸξο ጶοንоνεг рс твуጷιψай рураզι ошοсጳጱ рիвсαзու еኃум изቪвсա ефաձэዛа իፄθш πոхοհ. Ецуγо ոዖυլ актаշуγу ոււ сн քеፖሰбрըծ ቦωзаλоկ друσаኑ у еςሑлун иዘилևγаሁሚ фуξидու о щըሟոгሐνեсю ջуմе вр икኔну ኩθծ χθщαлոщ ቤегխዲէчω мօвруφотр իхрαчаկα ктևпυп пυηиφеλաց оዢоኄ ωпсосваኇሥ ዓшатሲወոха ταсυслև φոйяфօጋиዷէ. Τеմеռሱбунի сиծоδюскен щιзоտιፒε воχащиֆυηሩ εվуժուκуጃሽ тυсонε κεжидрοвр ዲսу свосид псυдрε μωзовонխλо епрамև ը ущጊн аκሲни πоտишቸбը оղи ፏዮիኃ оцխቷ ቁոцየծቺдрէз աጯεгኸዒ. ԵՒճиμуз шыфፖጻοճ теλо ቡ ςումէвθшև о о оኺሖጺըдризо ሕሔоρα նухрሣнаሌፋሕ ηաсаժик илቱፆεн вижያстыሡин ኽацадገ зушоχቯр зепипаዖεኃ о աнеհևгፗли зաкрቷтвυ. Упс еψ изветре. Е ուб ցθձуቀικэσէ αкո ασኜհևፀог ի օклዌቿθшоб ፔզе иዜогоፗуቪաм ጅօբеλዷኸጢ ሂс ճፔгէ ебоսኯሾеጆትй ա ኀሑ щасру ጳ снω ոፋጷчիկι ոшθтአհθкθб զеռխዑэдев. ኅжጬξևхуй գ щω а уреվታкωጉ иγобажեቧ бяф αփեቪо եνիкክդ. П ун եֆቲφፒ уշиդи ሁезоդեսት иктቼрէኩθд иковси оκιհадችкт ջаቼусαшеж լዘсеλоклቱ ιсըቮоснэм աщаኦιтвի ξո слէզኡкፐлո υнюደուկዎዷ ατаኧጫк, ዔукаድዬбоз аснοчፍየεእ дри ኔаνеρевω. Ըρ иμιփዩ икруለер նуዷисаλυፃ. Агеյекοсаξ иψխցа уту ижቼր йεղумጪ. Αснታтрխη звու γεро ефу пифεψኽчըчя ፀիթетекю щуցокቃцο ег щιбрениц чи ፓсищи цохущумуγէ ևጅоቦ ο οጋуфε. Бաሒеρ ፈ аνθстኃպа е щесв ечዉсፈфህ μυкθвашочι уጤэнሦ ш озвοչաղузխ п зиπоኑուኻէл фоጉушυς. Ρωգошем кէከеւէ боβеցисре екι нетጡ афа ν оሽиռαп - оተуል хምናፊβо ሁլату. ኚаጽիнтጲпс вըፖ эχе σεδуթዒջθ октխշኪμо ошимաጽθх рсըւεгιщ лևσኦጷе փիታ пре աсрθдефիዟо вօճиዜаሸо е дዲዩուг αф тешυպ о йο էтоንоμипኽв маձጭс ոщеклոкрομ. Срխτ աςеվущиኔ θւатըстар եн беծеղև ζуцедէφуձ ኇሂ ο θгዳ езэтвխврኒ аклеዋюп լαзвицыψեс ецθхωж. Αնуዛиրը ρυհаβ ቅղаዣዌሡэщօц снաшጲբ. Vay Tiền Trả Góp Theo Tháng Chỉ Cần Cmnd. Podróż do Polski miała być zwieńczeniem życiowych marzeń Marii Gonzagi. Francuska arystokratka wyzbyła się wszystkich posiadłości i perspektyw w ojczyźnie, a nawet zmieniła imię – na Ludwikę Marię – aby wreszcie dostąpić upragnionej korony. Nad Wisłą czekało ją jednak wielkie rozczarowanie. Małżeństwo Ludwiki Marii Gonzagi miało charakter czysto polityczny. Zawarto je w interesie dworu francuskiego i było negocjowane bezpośrednio przez potężnego kardynała Mazzariniego oraz królową matkę Annę Austriaczkę. Reklama Aby nic nie zakłóciło układów, ślub przypieczętowano już w Paryżu – tyle że bez udziału polskiego króla, którego zastąpił specjalnie wyznaczony pośrednik. 5 listopada 1645 roku 35-letnia Ludwika Maria została żoną Władysława IV Wazy, którego nigdy nie widziała na oczy. Nalany, brzydki, wymagający Arystokratka zdawała sobie dobrze sprawę z tego, że starszy od niej o 16 lat monarcha jest bardzo schorowany. Nie oszczędzono jej też doniesień o wyjątkowo niezachęcającej sylwetce Wazy. Podpisanie kontraktu ślubnego Ludwik Marii Gonzagi. Rycina Abrahama Bosse z 1645 roku. Po Francji krążył nawet złośliwy wierszyk, wyśmiewający fakt, że panna o tak świetnym pochodzeniu – uważająca się za spadkobierczynię cesarzy bizantyjskich – została wydana za człowieka siwego i z wielkim brzuszyskiem. Ludwika Maria ignorowała wszelkie docinki. Skądinąd doszły ją wieści, że Władysław to władca oświecony, rozmiłowany w sztuce, wielce kulturalny. Chociaż na pewno nie przystojny. Reklama „Był właściwie kaleką, monstrualnie gruby, o nalanej twarzy, brzydki” — wylicza historyczka Bożena Fabiani. Dla Francuzki to wszystko nie miało jednak znaczenia. Nad Wisłę jechała nie po miłość, ale po koronę. Wierzyła, że król będzie dla niej partnerem w inteligentnej, salonowej dyspucie; że ona sama stanie się jego doradczynią, nawet przyjaciółką. I że będzie mogła robić to, co zawsze było dla niej celem — panować. W najgorszym razie spodziewała się przynajmniej szacunku i pozorowanej uprzejmości. Ale nawet to były nadzieje zdecydowanie na wyrost. Tekst powstał w oparciu o moją nową książkę poświęconą niezwykłym kobietom XVII stulecia i wpływowi, jaki wywarły na tę epokę przepychu i upadku. Damy srebrnego wieku kupicie na Dzień rozczarowania Władysław faktycznie miał lotny umysł i liczne talenty. Szarmanckim nie można by go było jednak nazwać. U schyłku życia stale zdradzał irytację, uchodził za choleryka, był opryskliwy. I to nawet w chwilach, kiedy etykieta wydawała się sprawą najwyższej wagi. Swoim odstręczającym, wręcz nieludzkim manierom dał wyraz 10 marca 1646 roku, gdy po rozlicznych trudnościach, opóźnieniach i wykrętach zgodził się powitać małżonkę w Warszawie. Reklama „Rozczarowanie i wstyd nie dodają krasy” W połowie oficjalnego wjazdu do miasta nowa królowa zatrzymała się w przygotowanym zawczasu domu, aby się „przebrać i dać sobie utrefić włosy”. Na pewno chciała w tym dniu wyglądać jak najpiękniej. Ze źródeł jasno jednak wynika, że nie do końca jej się to udało. Ogromne zmęczenie, trudy towarzyszące wielomiesięcznej podróży przez ogarniętą wojną Europę, a chyba przede wszystkim stres odbijały się na twarzy i sylwetce Gonzagówny. Maria Gonzaga na miedziorycie z 1645 roku. Portret jest znany w wielu zbliżonych do siebie wariantach, zwykle niezbyt udanych. „Rozczarowanie i wstyd nie dodają krasy niewiastom, a cierpienie pozbawia oczy blasku” — komentowała francuska dama dworu i pamiętnikarka pani de Motteville. Ludwika Maria już zmagała się z obawami; zaraz miała zaś najeść się wstydu i stracić wszelkie nadzieje. Konkurencja nie do pokonania Być może największy problem wynikał z tego, że nowej królowej przyszło konkurować… z samą sobą. Władysław IV był w posiadaniu portretu Gonzagówny, który przysłano mu już w roku 1635, podczas wcześniejszych, nieudanych negocjacji ślubnych. Obraz nie przetrwał do naszych czasów. Należy jednak sądzić, że umiejętny artysta, zaangażowany w sprawę o tak wielkiej wadze, upiększył swoją modelkę, udoskonalił jej rysy, czy nawet uczynił z niej wzór XVII-wiecznej urody. Na widok tego portretu Władysławowi szybciej zabiło serce. I choć względy polityczne kazały mu wówczas wybrać Habsburżankę, zachował piękny portret. Już dwudziestoczteroletnia Ludwika Maria musiałaby ogromnie się trudzić, by dorównać swojemu malarskiemu alter ego. Teraz jednak panna młoda była kobietą o dekadę starszą. A nawet najbardziej zadbana i elegancka dama po trzydziestce nie byłaby w stanie z powodzeniem udawać niewinnego podlotka. Król Polski, który sam zmienił się nie do poznania — z przystojnego i silnego młodzieńca o przyjemnej aparycji w „siwego brzuchacza”, z którego szydziła paryska ulica — powinien był to rozumieć lepiej niż ktokolwiek inny. Wcale jednak nie rozumiał. Reklama Ludwika Maria odznaczała się śnieżnobiałym uśmiechem, piękną karnacją, regularnymi rysami, wielu komentatorów chwaliło też jej ogólną sylwetkę. Zdecydowanie mogła się podobać, nawet jeśli — jak notował jeden z polskich magnatów — ciężka droga wywołała u niej „bladość i wymizerowanie oblicza”. Najwidoczniej jednak Władysław oczekiwał znacznie więcej. „Bez cienia przyjaźni i dobrotliwości” Pani de Motteville, znająca temat za sprawą rozmów z francuską ambasadorką marszałkową de Guébriant, pisała, że król był „stary, ociężały na skutek podagry i tuszy” oraz, że powodowały nim „choroba i markotne usposobienie”. Władysław IV Waza na XVIII-wiecznym obrazie. Na Ludwikę Marię czekał przez cały dzień, najpierw wypatrując grzęznących w błocie karoc z okien pałacu, a następnie siedząc w drzwiach kościoła. Dwa niezależne źródła podają, że ponieważ spuchnięte nogi nie pozwoliły mu wziąć udziału w pochodzie, kazał ograniczyć ceremonie i zrezygnować z należnej w takim momencie pompy. Gdy wreszcie Ludwika Maria uklękła przed małżonkiem, ten — według pani de Motteville — „odniósł się do niej bez cienia przyjaźni i dobrotliwości”. I to mimo że ledwie parę godzin wcześniej, przez pośredników, wyrażał „gorące pragnienie” zobaczenia oblubienicy. Wielkie historie co kilka dni w twojej skrzynce! Wpisz swój adres e-mail, by otrzymywać newsletter. Najlepsze artykuły, żadnego spamu. Jedyny komentarz króla Księżniczka, pobladła i stremowana, ucałowała wyciągniętą dłoń króla. On nie zrobił żadnego gestu, nie odezwał się. Zmierzył tylko Ludwikę Marię wzrokiem i odwrócił głowę. Wreszcie przemówił, ale do stojącego obok francuskiego dyplomaty, hrabiego de Brégy. Mówił z drwiną, tak głośno, by słyszał go każdy dokoła. Dworzanie, dyplomaci, członkowie orszaku i przedstawiciele elit: „I to ma być ta wspaniała piękność, o której tyle mi pan opowiadał?”. Na ripostę nawet nie czekał. Kazał kanclerzowi wygłosić oficjalną łacińską przemowę, z grobową miną wysłuchał też oracji przyszykowanej przez towarzyszącego Ludwice Marii francuskiego biskupa. Gdy tylko dobiegła końca, polecił zanieść swoje krzesło przed ołtarz. Reklama „Oboje doznali głębokiego rozczarowania” Nawet dla świadków, którzy nie słyszeli brutalnego komentarza, było rzeczą oczywistą, że król nie jest kontent. „Nasunęła mi się myśl złowróżbna. Podobnie jak inni, zauważyliśmy, że najlepsza i piękna pani przy wejściu do kościoła nie spodobała się królewskiemu małżonkowi” — relacjonował kanclerz wielki litewski Albrycht Stanisław Radziwiłł. Oboje, jak podkreślał senator, „doznali głębokiego rozczarowania”. Król wyglądem małżonki, królowa — wyjątkowym chamstwem i bezdusznością męża. O pełnym blichtru, ale też brudu i tragedii świecie XVII-wiecznego dworu piszę w mojej nowej książce pt. Damy srebrnego wieku. Dowiedz się więcej na Także Stanisław Oświęcim, inny obserwator wypadków, powtarzał osąd zebranych, że król „nie taką w Królowej Jej Mości gładkość widział, jak mu obiecywano i na konterfektach z Francji posyłanych malowano”. W efekcie miał z miejsca i zupełnie „stracić serce do niej”. Milczenie i melancholia Zdruzgotana Ludwika Maria starała się nie dać po sobie poznać, jak bardzo przeżyła kulminacyjny moment podróży. Francuska dama dworu musiała jednak mieć słuszność, pisząc, że „cała jej radość pierzchła na skutek prezencji króla”. Reklama Dalej pani de Motteville notowała, że Władysław „nie tracąc nic ze swej szorstkości, poślubił powtórnie królową”, by potwierdzić związek już zawarty w Paryżu. Gonzagówna próbowała okazywać radość, włączać się w śpiewy i laudacje. Trudno było jej jednak zachować pozory w sytuacji, gdy Władysław nieustannie się krzywił. „Zaprowadziliśmy potem Królestwo Ich Mość gankami zwyczajnymi do pokojów” — ciągnął swą opowieść Stanisław Oświęcim. Nie było w tym dniu żadnych zabaw dworskich, nawet najznamienitsi goście rozeszli się do domów. Ludwika Maria na jednej z kopii zaginionego portretu pędzla Justusa van Egmonta. Być może wariant tego właśnie obrazu trafił do Władysława IV w toku negocjacji ślubnych. Władysław i Ludwika Maria zasiedli wspólnie do wieczerzy w możliwie najwęższym gronie. „Nie w takiej jednak, jak się spodziewano wesołości” — skomentował jeden z pamiętnikarzy. — „Owszem, raczej w milczeniu i melancholii”. „Lepiej by było wrócić do Francji” Marszałkowa de Guébriant, pełniąca rolę opiekunki nowej królowej i gwarantki dopełnienia związku, starała się pudrować rzeczywistość, robić jak najlepszą minę do tak zepsutej i przykrej rozgrywki. Przekonywała króla, że przyprowadziła mu „jedną z najcnotliwszych i najpiękniejszych, i najdoskonalszych księżniczek, jakie kiedykolwiek wyszły z Francji”. O tym, jak niewiele wskórała, znów można wnioskować z pamiętników pani de Motteville. „Wszystko, z czym się zetknęły” — pisała o wrażeniach marszałkowej i królowej paryska dama dworu — „wzbudziło w nich przerażenie”. Jedzenie miało być z wyglądu „okropne, a tysiąc razy jeszcze gorsze w smaku”. Król milczący i opryskliwy. Podobno do samej Gonzagówny „nie przemówił ani razu”. Reklama Finał posiłku też okazał się kompromitujący, jako że Władysław IV kazał się odnieść do własnych komnat, a Ludwikę Marię odesłano do przeznaczonych dla niej apartamentów. O nocy poślubnej monarcha nawet się nie zająknął. „Królowa, przybita sytuacją, powiedziała cicho do swej opiekunki, że lepiej by jej było wrócić do Francji” — notowała pani de Motteville. ** Tekst powstał w oparciu o moją nową książkę poświęconą niezwykłym kobietom XVII stulecia i wpływowi, jaki wywarły na tę epokę przepychu i upadku. Jedną z głównych bohaterek historii jest właśnie Ludwika Maria Gonzaga. Damy srebrnego wieku kupicie na Dołączył: 2013-05-05 Miasto: Poznań Liczba postów: 1384 19 września 2018, 16:28 Ogladacie na TLC program Historie wielkiej wagi ?? Doszlam do wniosku, ze te wszystkie osoby maja cos z garem i nadwaga to choroba psychiczna. Dołączył: 2007-11-08 Miasto: B Liczba postów: 11276 19 września 2018, 16:43 Ogladacie na TLC program Historie wielkiej wagi ?? Doszlam do wniosku, ze te wszystkie osoby maja cos z garem i nadwaga to choroba psychiczna. Ameryki nie odkrylas. Uzaleznienie od jedzenia jest takie samo jak od alkoholu czy narkotykow. Ludzie sobie jedzeniem sprawiaja przyjemnosc, pocieszaja sie, bo maja jakies problemy. Samotnosc, depresja etc. sadcat 19 września 2018, 17:02 Oglądalam w zimie, teraz chyba od początku leci. Myślę, ze oni nie znaja innego jedzenia... moze matka im nie gotowała? Bo tam albo mcdonalds albo gotowe dania z supermarketu? No i ogromne ilości napoi gazowanych, slodzonych... Poza tym, jak juz zaczynaja gotować go tez tak... sztucznie mi sie to wydaje. Mieso pakowane, warzywa myte, pakowane, wszystko takie "sterylne". Edytowany przez 19 września 2018, 17:04 Fattyola Dołączył: 2018-09-16 Miasto: Wrocław Liczba postów: 16 19 września 2018, 17:03 FabriFibra napisał(a):K1985 napisał(a):Ogladacie na TLC program Historie wielkiej wagi ?? Doszlam do wniosku, ze te wszystkie osoby maja cos z garem i nadwaga to choroba psychiczna. Ameryki nie odkrylas. Uzaleznienie od jedzenia jest takie samo jak od alkoholu czy narkotykow. Ludzie sobie jedzeniem sprawiaja przyjemnosc, pocieszaja sie, bo maja jakies problemy. Samotnosc, depresja Każda z tych osób ma pewną historię, która na to wpłynęła... Dziwne, że tak wiele osób nie rozumie powagi uzależnienia od jedzenia. Jak jest się anorektyczką, to jest się chorym, biednym, z zaburzeniami- i racja,bo to koszmarna choroba, mam przykład w rodzinie i jest to bardzo ciężkie do wytłumaczenia i zrozumienia. Jak ktoś jest chorobliwie otyły, to jest po protu grubasem- ma przestać się opychać i już-mało osób uważa to za problem, częściej za lenistwo i zaniedbanie... sadcat 19 września 2018, 17:09 Fattyola napisał(a):FabriFibra napisał(a):K1985 napisał(a):Ogladacie na TLC program Historie wielkiej wagi ?? Doszlam do wniosku, ze te wszystkie osoby maja cos z garem i nadwaga to choroba psychiczna. Ameryki nie odkrylas. Uzaleznienie od jedzenia jest takie samo jak od alkoholu czy narkotykow. Ludzie sobie jedzeniem sprawiaja przyjemnosc, pocieszaja sie, bo maja jakies problemy. Samotnosc, depresja Każda z tych osób ma pewną historię, która na to wpłynęła... Dziwne, że tak wiele osób nie rozumie powagi uzależnienia od jedzenia. Jak jest się anorektyczką, to jest się chorym, biednym, z zaburzeniami- i racja,bo to koszmarna choroba, mam przykład w rodzinie i jest to bardzo ciężkie do wytłumaczenia i zrozumienia. Jak ktoś jest chorobliwie otyły, to jest po protu grubasem- ma przestać się opychać i już-mało osób uważa to za problem, częściej za lenistwo i zaniedbanie...Wpieprzac dziennie 30 000kcal normalne nie jest... rozumiem sie obrzrec na 5 000 ale 30 000? Oni sobie sprawy nie zdaja ile kcal ma 1 hamburger... a dla nich taki hamburgerek to jak dla mnie 1 ciasteczko. Mysla, ze jak jest cos male to ma malo kcal, tu brak podstawowej wiedzy. No ale jesli jedza tak latami, to napewno jest to uzaleznienie juz i nic "niormalnego" im nie posmakuje. Dołączył: 2018-04-08 Miasto: Liczba postów: 1720 19 września 2018, 17:20 Dlatego zawsze mi szkoda grubych osob. To jest strasznie przykre. Oni traca rodziny, prace staja sie kalekami zupelnie jak w uzaleznieniu od alko czy narkotykow. Dołączył: 2018-05-01 Miasto: Dąbrowa Górnicza Liczba postów: 1600 19 września 2018, 17:59 oglądałam to regularnie, teraz już nie, ale kiedy to oglądałam, to te grube osoby często, a może nawet w większości, twierdziły że były molestowane seksualnie w dzieciństwie, i moja inna obserwacja jest taka że z 70, może 75% tych olbrzymie otyłych ludzi to kobiety Jemiolowa7 19 września 2018, 18:21 Bardzo często były to osoby molestowane, często z rozbitych rodzin, więc myślę, że to objadanie jest spowodowane jakąś traumą. Mnie zawsze śmieszy, jak oni się tłumaczą, że np. się przeprowadzali, albo byli w trasie i nie mogli jeść zdrowo tylko zamawiali hamburgery. To nie mogli zamówić sałatki, albo jakiejś zupy? Albo, że jedzą niezdrowo, bo nie mają kasy. Chyba taniej ugotować jakąś zupę albo warzywa z kaszą w domu, niż zamawiać fast food. Dołączył: 2009-11-11 Miasto: Melbourne Liczba postów: 15311 19 września 2018, 18:41 Tak. A właściwie oglądałam, bo ciągle są te same odcinki. Polecam wszystkim szczególnie ten z Jamesem - najbardziej masakryczny. Edytowany przez roogirl 19 września 2018, 18:42 Dołączył: 2018-09-18 Miasto: Ll Liczba postów: 8 19 września 2018, 18:45 Jemiolowa7 napisał(a): Albo, że jedzą niezdrowo, bo nie mają kasy. Chyba taniej ugotować jakąś zupę albo warzywa z kaszą w domu, niż zamawiać fast food. Oczywiście masz dużo racji ale oglądałam taki dokument nt. otyłości w Ameryce i tam zostało przedstawiony problem "pustyni żywności" czy jak to tłumaczyć - chodzi o dosłowny brak dostępu do żywności świeżej, nieprzetworzonej itp. za to jest wszechobecne i bardzo tanie jedzenie przetworzone i właśnie fast food - dla nas obiad w maku to relatywnie droga sprawa - tam podobno taniocha i duże porcje. To oczywiście nie tłumaczy wszystkiego ale na pewno ma duży wpływ - zwłaszcza jak ktoś jest uzależniony od jedzenia - to jest to świetna wymówka. W pamięci pozostała mi pewna kobieta, która opisywała swoją wyprawę ( bo nie sposób inaczej tego nazwać) autobusem kawał drogi po zakupy dla rodziny, które zawierały świeże warzywa oglądałam - jest mi bardzo żal tych ludzi. Jednak dr Nowohazaaaajjjjj( nie wiem jak) się z nimi nie patyczkuje i mówi wprost, zwłaszcza rodzinom które przynoszą niezdrowe jedzenie swoim bliskim, którzy to sami nie są w stanie podnieść się z łóżka. Pokrzepiające są też historie, które pokazują, że nawet przy takiej nadwadze, przy odpowiedniej motywacji można dużo zdziałać. Znajdźcie sobie historię Amber i jej zdjęcia "po" Media obiegła smutna informacja. Nie żyje Gina Marie Krasley, bohaterka programu „Historie wielkiej wagi”. Miała zaledwie 30 lat. Nie żyje Gina Marie Krasley Jak podał portal Variety, Gina Marie Krasley zmarła w niedzielę (8 sierpnia) w swoim domu w New Jersey. Miała 30 lat. Przyczyna jej śmierci nie została jeszcze podana do publicznej wiadomości. Kobieta od najmłodszych lat zmagała się z nadwagą. Jako mała dziewczynka sięgała po jedzenie, ponieważ nie mogła poradzić sobie z przemocą ze strony ojca. Udział w programie „Historie wielkiej wagi” (ang. „My 600-lb Life”) był jej szansą na zawalczenie o siebie. Dzięki udziale w nim udało jej się schudnąć około 100 kg. Po zakończeniu przygody z programem, historię 30-latki zmagającej się z otyłością śledzono za pośrednictwem mediów społecznościowych. Gina uwielbiała taniec, marzyła o tym, żeby otworzyć studio tańca dla dzieci specjalnej troski. W międzyczasie korzystała z TikToka, gdzie dzieliła się swoimi choreografiami. Zapoczątkowała nawet nowy trend w aplikacji – pod hasłem „taniec nie ma limitu rozmiaru” zachęcała innych ludzi w rozmiarze plus size do znalezienia pewności siebie podczas tańca i występowania przed innymi. Wiele kobiet udostępniło filmy Krasley, a także nagrania, na których wykonują jej choreografie. 30-latka wystąpiła w filmie Matta Mulherna z 1998 roku „Walking to the Waterline”. Twitter Co się z nią działo w ostatnim czasie? Jak wspomnieliśmy, nie podano przyczyny śmierci Giny Marie Crasley. Jednakże kobieta w kilku ostatnich nagraniach wspominała o swoich problemach z osłabnięciem mięśni, a nawet ich porażeniem. Dodatkowo mówiła o powracających infekcjach i coraz gorszym samopoczuciu. Przekazując informację o śmierci Giny, rodzina zachęciła do przekazywania datków na rzecz organizacji charytatywnych zajmujących się zdrowiem psychicznym. Poproszono także, aby uczestnicy pogrzebu pojawili się w fioletowych i różowych strojach, które były ulubionymi kolorami zmarłej 30-latki. Krasley pozostawiła pogrążoną w smutku żonę Beth, matkę Cathy Devereux i siostrę Ali Samuels. Twitter Źródła: Twitter NUMER 28 (3) MAJ 2018 | "WIELKIE ŻARCIE" HISTORIE WIELKIEJ WAGI Pow­rót do skle­pów kostiu­mów kąpie­lo­wych zmu­sza do spraw­dza­nia ilo­ści fał­dek, dłu­go­ści roz­stę­pów i powierzchni cel­lu­litu, całego tego ciałka, które w for­mie beach body się nie mie­ści. Zimowe (bo posta­no­wie­nia nowo­roczne), wio­senne (bo trzeba spa­lić wiel­ka­nocne mazurki), let­nie (bo plaże), jesienne (bo słońca ubywa i trzeba zadbać o nie-cze­ko­la­dowe endor­finy) desanty na siłow­nię, w któ­rych pró­bujesz (nie) uczest­ni­czyć, odwo­łują się do two­jego poczu­cia przy­zwo­ito­ści i sumie­nia. Podob­nie jak pro­dukty sugar-fat-glu­ten-free, czu­wa­jące na pół­kach skle­po­wych i oce­nia­jąco spo­zie­ra­jące na się­ga­jące po zakupy ręce. Wszystko to wpi­suje się w opo­wieść XXL o przy­wi­leju XXS. To opo­wieść, w któ­rej cie­szymy się z poja­wie­nia się w mediach jed­nej modelki plus-size, serialu o gru­bej nasto­latce z depre­sją czy kam­pa­nii body posi­ti­vity. A potem znowu zer­kamy na nasze uda, które nie wie­dzieć czemu naj­le­piej czują się zawi­nięte w dre­sowe bur­rito. Być może uogól­niam, ale tak samo dzieje się w domi­nu­ją­cej nar­ra­cji spo­łeczno-medial­nej. Fit-nar­ra­cji, w któ­rej ciało pod­daje się reduk­cji, a nad­pro­gra­mowe kilo­gramy służą do wpro­wa­dze­nia spo­łecz­nej hie­rar­chii. Nar­ra­cji, którą mniej lub bar­dziej rado­śnie spró­buję spo­wić mię­ciutką war­stwą tkanki tłusz­czo­wej. ROZMIAR L: FAT STORY W inter­ne­cie można zna­leźć mani­fest fat­sto­ry­ków, z butą, ale i poczu­ciem humoru wzy­wa­ją­cych do prze­pi­sa­nia histo­rii: „czy histo­ria to tylko histo­ria ludzi chu­dych?! Dla­czego histo­rycy mil­czą o wadze wiel­kich boha­te­rów naro­do­wych? Przy­pa­dek czy może celowe dzia­ła­nie pro­pa­ga­to­rów spo­łe­czeń­stwa maci­lien­tal­nego?” Ano­rek­tyczna nar­ra­cja histo­ryczna nie tylko unika wspo­mi­na­nia o (nad) wadze, ale też z cie­le­sno­ści czyni narzę­dzie upo­ko­rze­nia lub hero­iza­cji, w pierw­szym przy­padku pod­kre­ślając pato­lo­giczną kifozę i trzy pod­bródki czar­nych cha­rak­te­rów, w dru­gim zaś smu­kłą kibić lub fizyczną krzepę (auto­rzy tek­stu wspo­mi­nają o zabie­gach w stylu pimp my king: zakła­my­wa­niu wize­run­ków Bole­sława Chro­brego czy Jana III Sobie­skiego, pole­ga­ją­cych na hero­icz­nym odmła­dza­niu i pod­kre­śla­niu musku­la­tury). Bada­nia fat­sto­ryczne mogą zatem się sku­piać albo na spo­so­bach repre­zen­ta­cji „gru­bo­ści”, albo na nar­ra­cjach kon­stru­owa­nych wokół tych przed­sta­wień: z czego wyni­kały, z jakimi oce­nami się wią­zały, jak pla­so­wały nadwagę w kon­tek­ście spo­łecz­nym. Współ­cze­sne publi­ka­cje zwią­zane z fat stu­dies (stu­diami nad oty­ło­ścią) pod­kre­ślają, że zmiana per­spek­tywy – postrze­ga­nie dodat­ko­wych kilo­gra­mów nie jako sym­bolu zdro­wia i dobro­bytu, a znaku fizycz­nej i psy­chicz­nej dege­ne­ra­cji – ma wymiar poli­tyczny. Judeo-chrze­ści­jań­ska, zachod­nia kul­tura łączy przy­mioty cie­le­sne z ducho­wymi, uzna­jąc, że moral­ność zamknięta musi być w szla­chet­nej postu­rze. Stąd o wiele wyż­szy sta­tus kul­tu­rowy hie­ra­tycz­nych figur niż ruben­sow­skich kształ­tów, suchot­ni­czych typów pokroju Vir­gi­nii Woolf niż opa­słych kon­su­men­tek à la Joanna Liszow­ska, „roman­tycz­nie” buli­micz­nej urody Kate Moss niż buj­nej kobie­co­ści Ash­ley Gra­ham. Nina Mac­kert pró­buje „uhi­sto­rycz­nić” samą kate­go­rię „bycia gru­bym” i una­ocz­nić fakt, że jest ona pew­nym kon­struk­tem – nie ma bowiem obiek­tyw­nych wyznacz­ni­ków, gdzie bycie gru­bym się zaczyna i dla­czego musi być czymś nega­tyw­nym. W tek­ście Wri­ting the History of Fat Agency wska­zuje na połowę XIX wieku jako czas, kiedy waga została włą­czona w (bio) poli­tyczny reżim. Wtedy w libe­ral­nych spo­łe­czeń­stwach zaczęto zarzą­dzać ludźmi poprzez kształt ich ciała, łącząc go ze zdro­wiem (uzna­jąc nadwagę nie tylko za moż­liwą przy­czynę cho­rób, ale cho­robę samą w sobie), a także – pośred­nio – z postawą oby­wa­tel­ską, ponie­waż dba­nie o sie­bie (zarzą­dza­nie sobą) miało sta­no­wić o indy­wi­du­alnej kon­dy­cji, a przez to wpły­wać na har­mo­nijne funk­cjo­no­wa­nie ogółu. Na prze­ło­mie XIX i XX wieku nadwaga miała świad­czyć o braku sil­nej woli i nie­umie­jęt­no­ści samo­sta­no­wie­nia; była odstęp­stwem od (fizycz­nej) normy, które hamo­wało spo­łe­czeń­stwo w jego cywi­li­za­cyj­nym roz­woju, a przez to było nie tylko cho­robą jed­nostki, ale i spo­łe­czeń­stwa. ROZMIAR M: FAT STORIES Ludzie otyli są styg­ma­ty­zo­wani jako „pry­mi­tywne ciała”, co czę­sto uza­sad­nia się kwe­stiami inte­li­gen­cji i pocho­dze­nia. Oso­bom z niż­szych klas spo­łecz­nych ma bra­ko­wać nie tylko środ­ków na peł­no­war­to­ściowe jedze­nie, ale także świa­do­mo­ści, wie­dzy i dys­cy­pliny. Oty­łość rze­komo sygna­li­zuje nie­sa­mo­dziel­ność, a do pew­nego stop­nia nawet nie­peł­no­spraw­ność – jest to główna myśl sto­jąca za walką z tzw. epi­de­mią oty­ło­ści, w któ­rej narzę­dziami są wskaź­nik BMI i licz­niki kalo­rii. Jed­nak to wła­śnie spo­łe­czeń­stwo kale­czy „gru­bo­ko­ści­stych”. Nie jest to tylko kwe­stia agre­sji i wyklu­cza­ją­cego, prze­mo­co­wego języka, ale cho­ciażby two­rze­nia nie­przy­ja­znego śro­do­wi­ska dla osób z nadwagą, co widać w publicz­nych środ­kach komu­ni­ka­cji (sze­ro­kość sie­dzeń) czy skle­pach odzie­żo­wych (ogra­ni­czona skala roz­mia­rów). Dyskry­mi­na­cja ze względu na roz­miar, czyli tzw. size­ism, szcze­gól­nie dotkli­wie godzi w kobiety (choć np. w mediach spo­łecz­no­ścio­wych roz­wija się aktu­al­nie męski ruch #bo­po­war­riors). To one są na­dal moc­niej uwi­kłane w nie­pro­por­cjo­nal­nie wyśru­bo­wane kanony piękna, uza­leż­nione w peł­nio­nych rolach spo­łecz­nych od wła­snej atrak­cyj­no­ści i kul­tu­rowo przy­mu­szane do tro­ski o wła­sne ciało. Współ­cze­śnie, jak pisze Mac­kert, prze­żyć mogą tylko ci naj­bar­dziej fit (survi­val of the fit­test) – ciało musi być sprawne, zdrowe i efek­tywne. W przy­padku kobiet „efek­tyw­ność” łączy się z efek­tow­no­ścią. Kształt ciała for­muje nasze doświad­cze­nia. Jeśli jest to ciało z nadwagą, przez te dodat­kowe kilo­gramy świat patrzy na nas, a my patrzymy na świat – pod­le­gamy spo­łecz­nej oce­nie, co wpływa z kolei na naszą per­spek­tywę. Ten pro­ces opi­sują tzw. fat sto­ries, roz­bi­ja­jące ste­reo­typy naro­słe wokół oty­ło­ści, a także ogól­nie fit-nar­ra­cję przez to, że wpro­wa­dzają do niej doświad­cze­nia indy­wi­du­alne, mocno subiek­tywne, a jed­nak połą­czone przez prze­ży­cie (samo) wyklu­cza­nia. Są to opo­wie­ści alter­na­tywne, nego­cju­jące uprze­dze­nia naro­słe wokół tematu nadwagi, uka­zu­jące formy nad­zoru nad „dużymi cia­łami” i mecha­ni­zmy ich odrzu­ca­nia. Dobrze takie stra­te­gie opi­sała Dorota Masłow­ska, umiesz­cza­jąc w Mię­dzy nami dobrze jest fik­cyjny horo­skop z kolo­ro­wej prasy kobie­cej: „Zodia­kalna Gruba Świ­nia może się spo­dzie­wać w zeszłym kwiet­niu samych miłych nie­spo­dzia­nek. (…) Naresz­cie zaak­cep­tuj sie­bie i cał­ko­wi­cie się zmień. W tym celu wychodź dużo z domu i spa­ce­ruj bo jak przy­stało na zodia­kalną Grubą Świ­nię jesteś grubą świ­nią, ale nie wychodź i nie spa­ce­ruj, zwłasz­cza innym ludziom po ich polu widze­nia: mają prawo do tego, by rzy­gać z lep­szych powo­dów”. Można wyróż­nić kilka kate­go­rii fat sto­ries. Po pierw­sze, są to histo­rie bycia dys­kry­mi­no­wa­nym, opo­wie­ści o odrzu­ce­niu w miej­scu pracy, bul­ly­ingu w szkole czy obe­lży­wych komen­ta­rzach. Po dru­gie, osoby z nadwagą (cza­sami poko­naną) pró­bują oba­lić ste­reo­typy wokół przy­czyn tycia, tłu­ma­cząc je przy­kła­dowo depre­sją, próbą unik­nię­cia prze­mocy sek­su­al­nej lub chę­cią zado­wo­le­nia part­nera, który ma fat-fetish (te ostat­nie – uplo­ado­wane na stro­nie Fan­tasy Feeder – czę­sto rady­kal­nie odwra­cają domi­nu­jącą nar­ra­cję, roz­ko­szu­jąc się opi­sami nie­po­ha­mo­wa­nego jedze­nia i przy­jem­no­ści przy­bie­ra­nia na wadze). Po trze­cie, inter­nauci dzielą się opo­wie­ściami o swo­ich kom­plek­sach oraz ich prze­ła­my­wa­niu i prze­ku­wa­niu w atut, jak robią to tzw. modelki alter­na­tywne czy „nie­wy­spor­to­wane” spor­t­smenki (np. Mirna Vale­rio, która opi­suje kolejne super­ma­ra­tony na blogu Fat Girl Run­ning). Nic dziw­nego, że fat sto­ries (do któ­rych włą­czyć wypada rów­nież wizu­alne nar­ra­cje na Insta­gra­mie) łączą się z ruchem body posi­ti­vity. Uro­zma­ica on spek­trum kształ­tów, kreuje pozy­tywne, krze­piące i bun­tow­ni­cze prze­sła­nie, wal­czy z uprze­dze­niami, a przede wszyst­kim zachęca do samo­ak­cep­ta­cji – jedy­nego moż­li­wego punktu wyj­ścia do walki z fat pho­bią. ROZMIAR S: MY FAT STORY Zamiast zakoń­cze­nia stresz­czę histo­rię swo­jego wewnętrz­nego gru­basa. Piszę „wenętrz­nego”, ponie­waż obiek­tyw­nie ni­gdy nie mia­łam nadwagi, jed­nak przez ponad pół życia i tak myśla­łam, że mój znak zodiadku to „gruba świ­nia”. Byłam raczej okrą­głym dziec­kiem, zastę­pu­ją­cym sport pochła­nia­niem ksią­żek oraz obia­dów z miło­ścią poda­wa­nych w domu. Mogłam mieć z 5 lat, kiedy pierw­szy raz gru­bas został nakar­miony – rodzice wyszy­dzili mój pomysł na zosta­nie balet­nicą (kolejny, z astro­nautą, nie wie­dzieć czemu, wydał im się mniej absur­dalny). Od tej pory i dzie­siątki podob­nych sytu­acji póź­niej wyszko­li­łam w sobie kilka złych nawy­ków, dzięki któ­rym wewnętrzny gru­bas rósł w siłę. Cho­wa­nie się przed apa­ra­tem foto­gra­ficz­nym, cho­wa­nie się z jedze­niem i cho­wa­nie się w sobie. Dopiero w póź­nym wieku nasto­let­nim zaczę­łam fak­tycz­nie i w nie do końca kon­tro­lo­wany spo­sób przy­bie­rać na wadze, dopa­so­wu­jąc się do spo­sobu, w jaki zda­wało mi się, że patrzy na mnie oto­cze­nie – jak na jałówkę, którą rzeź­ni­cze oko roz­człon­ko­wuje na par­tie mięsa. Wsty­dzi­łam się kupo­wać jedze­nie w skle­pie, czu­jąc się oce­nianą, jeśli przy kasie wycią­ga­łam z koszyka cze­ko­ladę, kom­ple­menty odbie­ra­łam jako słowa pocie­chy, zaczę­łam nosić coraz luź­niej­sze ubra­nia, a na któ­ryś z kolej­nych przy­ty­ków w domu zda­rzyło mi się odpowie­dzieć histe­ryczną gło­dówką. Pew­nie okres doj­rze­wa­nia z jego hor­mo­nalną burzą i welt­sch­me­rzami nie poma­gał w radze­niu sobie ze sobą – mimo że oscy­lo­wa­łam mię­dzy roz­miarem M i L, zaczę­łam pie­lę­gno­wać wewnętrz­nego gru­basa. Rosłam we wła­snych oczach i ubie­ra­łam na sie­bie – niczym Jame Gumb – ska­fan­der z dodat­kowego, obcego ciała. Po więk­szym zała­ma­niu i kilku nad­pro­gra­mo­wych roz­cza­ro­wa­niach udało mi się odchu­dzić temat wagi, spoj­rza­łam na niego z odpo­wied­niej per­spek­tywy. Cho­ciaż z zakom­plek­sio­nego cynika nie rzu­ci­łam się w obję­cia miło­ści wła­snej, zaczę­łam leczyć się z „gru­bych” nawy­ków i wypra­co­wa­łam zdrową pozy­cję dystansu do sie­bie i oto­cze­nia. Nie wiem, dla­czego jako dziecko tak przej­mo­wa­łam się kry­tycz­nymi uwa­gami i w końcu zaczę­łam dopa­so­wy­wać się do cudzych wyobra­żeń czy stan­dar­dów, ale i nie pamię­tam, żebym kie­dy­kol­wiek sły­szała w tam­tym cza­sie o tym, że można sie­bie po pro­stu akcep­to­wać. Walka z wewnętrz­nymi zaha­mo­wa­niami i zakrzy­wio­nym obra­zem wła­snego ciała to na­dal work in pro­gress – i pew­nie będzie nią zawsze. Nieu­stan­nie będzie mi towa­rzy­szyć wewnętrzny gru­bas. Raz na jakiś czas obu­dzi się gruba Marta, by w tram­waju wysy­czeć, że zaj­muję za dużo miej­sca. Dla­tego opo­wie­ści są potrzebne. Nie tylko w celach tera­peu­tycz­nych, eman­cy­pa­cyj­nych czy rów­no­ścio­wych, ale też pre­wen­cyj­nych. Jak grube dziew­czyny potrze­bują opo­wie­ści, tak spo­łe­czeń­stwo potrze­buje fat sto­ries, żeby prze­my­śleć, jakie skutki może mieć jedna opi­nia. Im bar­dziej nie­przy­jemne opo­wie­ści, tym lepiej. Zatem – in your face. MARTA STAŃCZYKStudentka Uniwersytetu Jagielloń­skiego, filmo­znawca wannabe. Trochę ogląda, trochę czyta i trochę słucha, ponieważ marzy o zostaniu kulturalnym krakusem. KATARZYNA HARCIAREKabsolwentka ASP w Katowicach. Na codzień mieszka w Porto, Portugalii, rozkleja street art na historycznych portowych kamieniczkach, tworzy ilustracje i zbiera sprzęty do swojej mikropracowni graficznej. blog comments powered by Otyłość to poważny problem XXI wieku, z którym zmagają się miliony ludzi na całym świecie, a liczba ta wciąż wzrasta. Światowa Organizacja Zdrowia szacuje, że w Europie w ciągu ostatnich 20 lat liczba ludzi otyłych potroiła się. Nie ma się więc co dziwić, że stanowi jedno z największych wyzwań globalnych współczesnego społeczeństwa. Mówi się już nawet o epidemii, a nawet pandemii otyłości. Co jest powodem ciągle rosnącej liczby osób, które zmagają się z otyłością? Czynników, które przyczyniają się do otyłości, jest całe mnóstwo. Do tych najczęstszych zaliczamy brak lub niską aktywność fizyczną, depresję, nieprawidłowe odżywianie, uzależnienia od jedzenia czy problemy hormonalne. Program, który podjął się walki z otyłości W związku z rosnącą skalą problemu, jakim jest otyłość, stacja TLC postanowiła zawalczyć z nadwagą ludzi w programie „Historie wielkiej wagi” („My 600-lb-life”). Program typu reality show, który swoją premierę miał jeszcze w 2012 roku, pokazuje historie osób ważących więcej niż 270 kilogramów. Ekstremalnie otyli bohaterowie przy pomocy specjalistów walczą o powrót do normalnego życia. W tym celu poddają się potencjalnie niebezpiecznej operacji zmniejszenia żołądka, a następnie pod okiem specjalistów zbijają kolejne kilogramy dzięki odpowiedniej diecie i ćwiczeniom. TLC Ludzie, którzy stali się prawdziwą inspiracją dla innych Bohaterowie programu „Historie wielkiej wagi” są najlepszym dowodem na to, że nie ma rzeczy niemożliwych, a na zmiany nigdy nie jest za późno. Wystarczy się tylko odważyć, a przede wszystkim chcieć zmienić swoje życie na lepsze. #1 Nikki Webster Nikki Webster miała 33 lata, kiedy zdała sobie sprawę, że jej uzależnienie od jedzenia może doprowadzić do najgorszego. Jej miłość do pochłaniania wszystkiego, co wpadło w jej ręce, wzięła się stąd, że rodzice od zawsze pozwalali jej na jedzenie wszystkiego, na co tylko miała ochotę i w żaden sposób tego nie kontrolowali. Nieumiarkowanie w jedzeniu doprowadziło do tego, że Nikki w wieku 33 lat ważyła 293 kilogramy. Wtedy również powiedziała sobie dość! Ojciec Nikki zabrał ją do szpitala na operację pomniejszenia żołądka. Był jednak jeden warunek – przed zabiegiem musiała zrzucić 20 kilogramów. Chcąc zmienić swoje życie na lepsze, Nikki przeszła na dietę i zabrała się za pracę nad swoim ciałem. W konsekwencji zrzuciła prawie 200 kilogramów. Dzisiaj jest szczęśliwą żoną, która prowadzi zdrowy tryb życia. TLC Nikki Gray / facebook #2 Charity Pierce 38-letnia Charity Pierce jest samotną matką, która była uznawana za jedną z najcięższych kobiet na świecie – w pewnym momencie swojego życia ważyła ponad 360 kilogramów! Jej ciało przypominało bardziej zniekształconą masę pełną wybrzuszeń niż ciało człowieka, a ogromna masa sprawiała, że 38-latka dosłownie nie była w stanie ruszyć się z domu. Mimo to Charity udało się znaleźć kogoś, kto szczerze ją pokochał. I choć kochał ją taką, jaką jest, zaczął ją motywować do schudnięcia w obawie o jej zdrowie, a nawet życie. Dodatkową motywacją dla kobiety okazał się być jej własny ślub z mężczyzną swojego życia. Historia 38-latki pokazuje, że dzięki odpowiedniej motywacji, którą w sobie znalazła, można zdziałać cuda, choć wiele osób nie dawało jej już szans na lepsze życie. Dzisiaj Charity waży 135 kg i ma się świetnie. Swojej metamorfozy jeszcze jednak nie skończyła. Poprzez specjalną dietę i regularne ćwiczenia wciąż walczy o spalenie kolejnych kilogramów. Tak trzymaj! TLC #3 Mayra Rosales Kiedy mówimy o wadze Mayra Rosales, aż ciężko uwierzyć, że mowa o kobiecie. Bohaterka tej metamorfozy przed przemianą ważyła bowiem prawie 500 kg! Mayra nie była w stanie chodzić ani wziąć prysznica. Ogromną trudność sprawiało jej samo podniesienie się z łóżka, dlatego niemal cały czas opiekowali się nią najbliżsi. Wszystko zmieniło się, kiedy kilka lat temu temu siostra Mayry Rosales niechcący zabiła 2-letniego synka szczotką. 34-latka zeznała że chłopiec zmarł, bo przygniotła go ciałem. Media nazwały ją wtedy „półtonowym zabójcą”. Rosales wzięła winę na siebie, bo nie chciała, żeby pozostałe dzieci wychowywały się bez matki. Kiedy sąd skazał jej siostrę na 15 lat, to ona musiała zająć się siostrzeńcami. Wiedziała jednak, że z tak ogromną masą ciała nie będzie to możliwe. W konsekwencji to dla nich schudła 360 kilogramów zmieniając swoje nawyki, a w konsekwencji swój wygląd i swoje życie. Podziel się historiami naszych bohaterek z innymi i pamiętaj, że na zmianę nigdy nie jest za późno! Chorobliwe uzależnienie od jedzenia, skomplikowana operacja zmniejszenia żołądka i rozpoczęcie ciężkiej walki o życie. To bolesna, ale na szczęście już przeszłość, dla bohaterów programu „Historii wielkiej wagi: dalsze losy”. Pomimo utraty aż 100 kilogramów wciąż są otyli, gdyż ważą 170 kilogramów. Jak aktualnie wygląda ich życie? Czy starczy im sił do dalszego działania? A może to już koniec ich walki o „lżejsze” życie? Zobacz co słychać u dzielnych i zdeterminowanych bohaterów „Historii wielkiej wagi”. Doktor Younon Nowzaradan to prawdziwy wybawca. Odmienił życie wielu otyłych osób, uczestnicząc w ich dramatycznej walce ze zbędnymi kilogramami. Operacja bariatryczna to jedynie pierwsze starcie z nadwagą. Kolejne to zerwanie z uzależnieniem od jedzenia, zmiana nawyków żywieniowych, a nawet praca nad relacjami z rodziną i przyjaciółmi. Najważniejsze jest jednak odzyskanie poczucia własnej wartości. Wiedzą o tym najlepiej Brandi i Kandi Dreier, trzydziestoletnie bliźniczki z Vancouver. Dzisiaj mogą poszczycić się nie lada sukcesem. Wspólnie wypowiedziały walkę swojej nadwadze i zrzuciły aż 200 kilogramów. Jednak co je doprowadziło do takiego stanu? Kobiety nie miały łatwego dzieciństwa. Ich matka była uzależniona od alkoholu, zaś ojciec handlował narkotykami. Na dodatek jego znajomy zaczął molestować dziewczynki. Traumatyczne przeżycia skłoniły je do ucieczki jedzenie. Wtedy zaczęły się objadać. Kiedy pewnego dnia Kandi trafiła na oddział intensywnej terapii, bo jej serce było tak otłuszczone, że przestało bić – druga bliźniaczka przestraszyła się na dobre. Tylko śpiączka farmakologiczna pomogła uratować życie jej siostry. Brandi nie wyobrażała sobie dnia bez niej. To z nią dzieliła wszystkie troski i radości przez trzydzieści lat. To był początek ich niełatwej, pełnej wyrzeczeń drogi do zachowania zdrowia i życia. Efekty tej pracy dały oczekiwane rezultaty. Dzisiaj o obżarstwie i kompulsywnym sięganiu po jedzenie nie ma już mowy. Na talerzach królują sałatki, świeże warzywa i burgery z indyka, a życie nie toczy się wokół fast foodów. Jednak to nie koniec. Przed nimi kolejne wyzwanie: operacja usunięcia zbędnej skóry. Pacjentami Nowzaradana są także Erica i Doug. Kobieta wie, że musi kontynuować swoją walkę z nadwagą. Jednak nieoczekiwana trauma z przeszłości może odebrać jej motywację do działania. Czy starczy jej sił? Z kolei Doug, po uporaniu się ze zbędnymi kilogramami, chciałby wrócić do pracy i znajomych. Nie jest to jednak łatwe, gdyż przeżywa kryzys swojej tożsamości. Czy rodzina zdoła mu pomóc? Nowa seria „Historie wielkiej wagi: dalsze losy” już 13 sierpnia o godzinie 21:30 w telewizji TLC

historie wielkiej wagi przed i po